"Kun jij je nu voorstellen," zei Edwin, "dat jegek genoeg zou zijn om je , zoals een boeddhistische monnik die protesteert tegen de bezetting van z'n land, met benzine te overgieten en jezelf in brand te steken om éen of ander politiek statement te maken?" Ik probeerde een ernstig frons op mijn gezicht te toveren en staarde in het ijle.  "Nee," zei ik, , ondertussen meewarig met het hoofd schuddend, "Ik heb al m'n hele leven een soort van belangeloos idealisme proberen te promoten, wel wetend dat ik er zelf op alle vlakken voor tekortschiet, maar mezelf verbranden, laten verkolen, voelen hoe dat brandend gif zich cel voor cel een weg baant naar de kern van mijn zijn, door miljoenen pijnen gemarteld het zwarte niets zien naderen, in een laatste , vertwijfelde wanhoop nog proberen de "goede" momenten van m'n leven voor de geest te halen en daarmee mezelf tot op het laatste ogenblik te bedotten, in de hoop dat de gemaakte, door het verstrijken van tijd vervlakte herinneringen aan iets wat ooit als goed aangevoeld werd, maar wat in feite ook niet meer was dan een projektie van romantische nostalgie, toch nog de overgang van het nu naar het niets zou kunnen verzachten, nee, daar heb ik de moed niet voor. Laat ons liever nog een paar pinten bestellen. "

Edwin haalde de wenkbrauwen op. Even dacht ik dat ik hem gechoqueerd had, maar al snel bleek dat hij helemaal niet van de wijs gebracht was door m'n ontwijkende antwoord.   "Stel je nu voor dat je een ordinaire inbreker was, die , al van toen hij heel klein was, gewoon door het sociale milieu waarin hij verkeerde, niets anders had geleerd, dan stelen , bedriegen, liegen, vals spelen, laf zijn, misbruik te maken van de oprechtheid van de anderen, alles, of het nu door eerlijke of door oneerlijk mensen was verwezenlijkt, te gebruiken voor z'n eigen doel?   En  stel dat je, verleid door het riante uitzicht van een afgelegen villa, zoals er zoveel zijn in de Vlaamse slaapsteden, die je aanstaren met hun geprojekteerde weelde, hun witte gevels, hun vals dak, hun operette- terrassen, hun pijnlijk groene gazons, hun maagdelijke garagepoorten, hun symmetrisch uitgebalanceerde raampartijen, stel dat dat alles je teveel was geworden, en je had toegegeven aan de verleiding om er een rooftocht te houden? En wat als er een slapende leeuw in het salon lag, die je, zelfs slapend had doen verstijven van de schrik, omdat je toen, op dat moment , besefte dat je in het verkèèr-de huis je laffe, ingeprente instincten wou botvieren. Wat zou je zeggen, als de heer des huizes na één uur dat jij, miljoenen doodsangsten doorstaande, in de hoek van het salon had doorgebracht, op je afkwam met de vraag "of je niet te erg geschrokken was?"

Zou je in staat zijn om de rustige welwillendheid van je gastheer te appreciëren? Of zou je, als een laaghartig individu, onmiddellijk op zoek gaan naar de 'zachte plekken' in de persoonlijkheid van je ongevraagde gastheer, om er je eigen misplaatste zelfmedelijden in te kunnen cultiveren? Ben je sterk genoeg om je eigen zielige zelfverdedigingsmechanismes in vraag te stellen?"

STILTE

IK DENK AAN JOU

          STIP STIP

ruiïnes  en KOUDE LUCHT

Mag ik Iets

VRAGEN?   HEB ik HET HET HET HET

DE NIEUWE    DE NIEUWE DE NIEuWE                         BUGATI

1100 PAARDEN     1100  PAARDEN meer dan

EEN KUDDE

PAARDEN MIJN MIJN MIJN MIJN MIJN huwelijks ALBUM

Toon                   IK

Aan MIJN Vriendin MIJN kind MIJN KIND!

zit op haar SCHOOT MIJN SCHOOT MIJN MIJN MIJN MIJN MIJN geef mij geef mij geef mij geef mij geef mij geef mij geef geef geef geef geef gezef geef geef geef geef BRand BRAND BRAND BRAND BRAND BRAND BLUSSER

wij zijn dicht wij gaan dicht wij moeten dicht wij kunnen dicht

AH! Verdun! Daar was alles anders! Maar ze komen niet terug! Nee, ze komen niet terug! NIET ! NIET ! NIET! De Duitsers komen niet terug! Oud en versleten, maar niets vergeten: niet de kraters, het gehuil,  vallende grafzerken, Zware sneeuwvlokjes, papieren verbanden, valse tabak, NIETS IS  VERGETEN!

HOMO ZIJN OP SCHOOL het kan het kan het kan het KAN KAN KAN

ALLEEN HIER NOG NIET

hier is het donker, zwart, plotseling overvalt het

MIJ JOU ZIJ WIJ HEN de metro is geen vluchtoord,

geen moeder, geen vriend

PANNE IS ER VOOR IEDEREEN

HIER

heb ik je moeten loslaten,

 hard als steen was je ploseling, zelf niet wetend wat je zei of deed

LOS LOS LOS LOS moet je zelf beleven,

ik kan je niet verder helpen, ik zwijg, zwijgen is het beste

voor mij en jou

DAT

BLIJFT HETZELFDE

voor mij en jou

IK WIL

 ALLEEN

MAAR

WINNEN