Het internet is, zoals de echte wereld, soms een jungle waarin je niet met gelijke wapens strijdt. Toen ik een reactie plaatste op het forum op Tijd.be, was dat blijkbaar niet naar de zin van de redactie daar. ik werd na enkele uren 'weggeknipt' uit het forum. Mij goed, dan publiceer ik het toch gewoon hier, op onze eigen dollemol.be?
Mocht de overheid, aan wie de heren financiële journalisten lessen willen geven, even veel belang hechten aan de vrije meningsuiting als de redactie van de Tijd, zou onze wereld er heel anders uitzien. Een beetje zoals de Weimarrepubliek.
Het Belgische bedrijfsleven gaat door een zelden geziene crisis. Terwijl de ondernemingen normaliter miljarden euro’s winst maken en via hun belastingen de staatskas spekken, gingen alleen al de beursgenoteerde bedrijven in 2008 voor 31,6 miljard euro in het rood.
Die ondernemingen keren aan hun aandeelhouders twee derde minder dividend uit, waardoor de schatkist ook de roerende voorheffing ziet slinken. Bovendien zijn de rode cijfers bij veel vennootschappen zo gigantisch dat ze door de boekhoudkundige overdracht van hun verliezen verschillende jaren geen belastingen zullen betalen, ook al maken ze snel weer winst.
Tel daarbij de tienduizenden ontslagen werknemers die niet langer geld opbrengen voor de Staat maar geld kosten, en het is duidelijk dat de NV België voor een zwaar probleem staat. Er zijn weliswaar al broze tekenen dat de economie aan het uitbodemen is, maar het is te vroeg om victorie te kraaien. Het staat vast dat het nog lang zal duren eer de inkomsten voor vadertje staat weer op hetzelfde peil zullen liggen als voor de economische crisis.
Toch is het absoluut nodig dat de overheid miljarden euro’s uitgeeft om de economie weer op de rails te krijgen, en vermijdt dat ons financiële systeem als een kaartenhuisje in elkaar stort. Maar het geld mag niet worden verkwanseld, en moet vooral gaan naar cruciale en levensvatbare sectoren die op lange termijn werkgelegenheid kunnen garanderen en creëren.
Bij veel Belgische politici heerst momenteel een ‘laat maar waaien- mentaliteit’, waarbij bijna niemand meer wakker ligt of het tekort nog enkele honderden miljoenen meer aandikt. Het doet denken aan die legendarische uitspraak van PS-politicus Guy Mathot: ‘De staatsschuld is er vanzelf gekomen, en zal ook vanzelf weer verdwijnen.’
We weten intussen wel beter. Omdat nu al duidelijk is dat de budgettaire gevolgen van deze crisis jaren zullen aanslepen, is spaarzaamheid op elk niveau nodig, zowel federaal als gewestelijk, en tot de provincies, steden en gemeenten toe. Elke beleidsvoerder moet geen twee, maar drie, vier of vijf keer nadenken over elke euro die hij of zij uitgeeft. Alleen zuinigheid kan een catastrofe voorkomen, want nog meer belastingen innen kan in België niet. We staan nu al aan de top van naties die hun bevolking fiscaal het zwaarst aanpakken.
Een kleine rondvraag bij de redactie leverde alvast enkele ‘tips’ op van uitgaven waarin makkelijk en zonder veel pijn kan worden gesnoeid: de subsidies voor pensenkermissen, het niet vervangen van gepensioneerden uit het omvangrijke ambtenarenkorps, de Senaat, de provincies, de lonen voor arrondissementscommissarissen (een functie voor een taak die eigenlijk niet meer bestaat), de snoepreisjes voor politici en hun partners, de overheidssteun waarmee de VRT de private media bekampt, de fiscale aftrek van dienstencheques, of sommige vormen van tijdkrediet. Politici zijn vast en zeker vindingrijk genoeg om zelf met een nog veel langere lijst te komen. Al kan zo’n lijst hen wel zelf pijn doen.
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
Subscribe to this comment's feed
