Miserabel, moe en versleten na een slaapgedepriveerde werkweek kwam ik in de Dolle Mol vandaag, om veel en weinig te doen wanneer mogelijk. Kleine dingen, zoals die creatieve lichtinstallatie eindelijk afmaken; Bart's pc ophalen; lopende zaken checken, zoals het zwembad in de kelder; zekeringen die ik net gekocht heb in de Metroshop in de gereedschapskist leggen die nu, tot mijn verrassing, bestrooid ligt met kattebakvulling dat uit de kapotte vuilzak die er op werd gekwakt, lekte. De tochtstrip aan de deur gaat nu al naar de kloten. Fuck, zeker te dicht tegen de vloer gemonteerd die strip. Dat zie ik morgen wel. Bart sleurt zijn pc naar beneden, zodat ik hem kan meedoen en met mijn gouden handjes er een klein wonder aan verrichten. Echter, het regent pijpestelen en bij nader inzien ga ik toch maar niet met een pc in m'n fikken over straat rennen door de regen. Daar voel ik me net iets te krottig voor. Het is nog maar 17:25, en m'n trein is maar om 18:06, dus ik sta eventjes verloren aan m'n kin te krabben, aan de baard van 2 weken die nu toch wel eens er af mag, bedenk ik me ernstig. An verwittigt me dat zondagavond (was het nu 23 uur?) Jan Bucquoy in beeld komt, gefilmd in de Dolle Mol. La Deux gaat et uitzenden. Maar, wat is dat toch een verschrikkelijke kutmuziek die mijn oren teisteren? Het zal waarschijnlijk die nodeloos gesubsidiëerde droplul van een Stef Kamiel Karlens zijn, die z'n geitegekreun samen met Zita Swoon door de speakers in m'n trommelvliezen blaast.  En waarom moet dat zo verschrikkelijk hard ook nog? Lijdt Bart misschien aan een veel ergere gehoorbeschadiging dan ikke? Zeg Bart, ik denk dat de andere mensen die, tegelijk met jou in De Dolle Mol aanwezig zijn om een pintje te drinken en een klapje te doen, gewoon te beleefd zijn om je niet in je gezicht te zeggen dat die kutmuziek veel te hard staat. Wel, laat ik dan die onbeleefde bastaard zijn die het waagt om het uit te spreken: je draait kutmuziek en ook nog eens echt veel te hard. Okay dat is wel niet in je gezicht, maar zo enorm afgetakeld als ik me dan op dat moment voelde, achtte ik me niet in staat om de daarop volgende woordenwissling met succes af te handelen. Nu ben ik niet iemand die anderen graag de les spelt, maar ik ben soms wel een ongelofelijke zeikerd en wanneer ik er eens echt goesting in heb, dan breek ik iemand af tot er niets meer overblijft dan een hoopje ellende en de scherven van illusies. Beste Bart, omdat je verder wel een geschikte kerel bent zal ik zo ver niet gaan. Maar je draait wel kutmuziek, en te hard. Ik hield het alleszins niet langer uit, en ben een half uur te vroeg naar het station vertrokken. Daar heb ik met en zak snoep in de hand om mijn suikerspiegel gauw weer wat omhoog te kloppen, staan zien op een paar meiden die 11.11.11 producten verkochten met weinig succes. Het was al een stuk beter dan in de veel te luide kutmuziek te blijven hangen of zelfs iets van werkjes te doen. Nee die muziek heeft mij buiten gekregen. Ik hoop dat het vanaf nu wat betert.