Vanmorgen kreeg ik per toeval nog eens een exemplaar van de Morgen in m’n handen. Ik heb het blad (eerlijk bekend) al een tiental jaar opgegeven, maarJan Bucquoy koopt haar nog af en toe. Toen ik de krant doorbladerde, wist ik meteen weer waarom ik de stuipen krijg van dat blad. OK, er stond een opiniestukje in van John Crombez, de nieuwe coming man bij de SP.a, dat (eindelijk) een poging tot een  discours bracht dat je van een (centrum) oppositiepartij mag verwachten.

 Nu, zo veel moeten we van die Crombez niet verwachten. Technocraat zonder inhoud  nummer zoveel die door de van zijn voetstuk gevallen Johan Vand Lanotte in de SP.a structuren gedropt wordt, misschien een bestuurderscarrière in het vooruitzicht. Gaap.

 Wat mij ècht ergerde, was het gezwam in het opiniestuk van ene Jan Denys , “arbeidsmarktdeskundige bij Randstad”, waarin hij antwoordde op een stuk van Walter Pauli over  de laagheid van de Belgische werkloosheidsuitkeringen. Arbeidsmarktdeskundige bij een interimbureau, dat is in feite een andere naam voor “makelaar in allerhande vormen van uitbuiting”.  Deheer Denys goochelt met wat cijfers , zonder enige  bron  op te noemen , die moeten bewijzen dat België bija 2 keer meer dan het Europese gemiddelde uitgeeft aan uitkeringen.

 En dan begint het. Meneer Denys vindt het systeem van uitkeringen “te weinig selectief”. En wiens schuld is dat volgens dit zelfverklaard genie? “Heel lang heeft de doctrine bij de linkse bewegingen stand gehouden dat werklozen enkel en alleen maar slachtoffers van het economisch bestel waren , aan wie in ruil voor een uitkering vooral niets mocht worden gevraagd”.

 Zoals met zijn cijfers, staaft onze uitbuitings- expert ook deze stelling niet. Als de eerste de beste tooghanger lanceert hij algemeenheden, versterkt hij het foute beeld dat over ‘links’ heerst (die betuttelaars , nietwaar). Ik daag de heer De Nys uit om EEN (1) bewijs voor deze stelling te vinden. 1 beleidsdocument, 1 statement van een ‘socialistisch’ minister, iets.  Denys geeft de indruk te reageren op Walter Pauli, maar al wat hij kan is de neoliberale clichés herhalen, ter wijl hij huichelend de indruk wekt te weten waarover hij spreekt. Is men bij de Morgen dan niet beschaamd over dergelijk onzin? Wordt er in de besparingswoede ook geen enkel artikel meer gecontroleerd op de inhoud? Hoe is het mogelijk dat dergelijke drek in een ‘kwaliteitsblad’ kan verschijnen? .

 Nu, zo ontevreden kan Denys niet zijn over ‘links’. Dankzij de jacht op werklozen die Frank Vandenbroucke nu al jaren heeft geopend, draaien de interimkantoren op volle toeren. Ik heb het zelf nog meegemaakt, bij Randstad: via de VDAB onder dwang naar Randstad gestuurd, waar men mij een ‘uitzonderlijke opportuniteit aanbood: ik kon aan de slag bij een call center, in Oostende,  drie dagen per week, van 3 tot 6 uur ’s morgens aan … 5 euro per uur netto.  Toen ik weigerde om voor 180 euro per maand “aan de slag” te gaan , werd ik geschorst  “omdat de job toch aan mijn profiel beantwoordde.”

 Deze taferelen spelen zich elke dag af in het bedrijf waar onze ‘arbeidsmarkt – deskundige’, die zo hoog van de toren blaast tegen ‘links’, dus zijn brood verdient.  En dan komt zo’n heerschap, in het “kwaliteitsblad” de  Morgen, uiteindelijk niet meer dan reclame maken voor zijn eigen winkel. Want dat is het: Hoe meer werklozen het mes op de keel worden gezet, hoe groter de winsten van Randstad.  Deze simpele waarheid maakt meteen duidelijk wat de Morgen geworden is: de speeltuin van reactionair rechts.

 Want over de oorzaken van werkloosheid, daar zegt de heer Denys niets over. Geen WOORD over de concurrentiestrijd, delocalisaties, afvloeiingen, ontslagen die op dit moment duizenden gezinnen in de miserie doen belanden. Maar ja, dat interesseert hem dan ook niet. Iemand wordt pas interessant voor Randstad als hij werkloos is, dus, hoe meer, hoe beter! .

 Kan de heer Denys met zijn reactionaire zever niet bij het Pallieterke terecht?

 Waarom zou ik de Morgen moeten lezen, als het is om naast dit ene artikel, het  ene na het andere belachelijke stuk van zielige schepsels als  Denys, Bart De Wever en consoorten moeten lezen?  Waarom zou links zich moeten inzetten voor het voortbestaan van dit blad?  Wat is de reële progressieve inbreng van de Morgen in het medialandschap?

 De Morgen heeft haar erfenis zelf ten grave gedragen, en daarbij nog eens in het gezicht gespuwd van al degenen die haar in de jaren ’80 met liefde, geld en inzet van de ondergang hebben gered. Deze krant is een grap geworden en kan maar een betekenis krijgen als ze uit de klauwen van haar huidige bazen wordt gered.

 Anders komt er beter ‘een nieuwe Morgen’.

 Arne Baillière

Supermarkets' emergency plans if suppliers go bust! They're scared shitless.

Supermarkets' emergency plans to keep shelves full
• Retailers fear collapse of lines of supply
• Bailiffs prepare for busiest Christmas as shops go under

Fears that scores of supermarket suppliers will go bust next year have led the country's major chains to draw up emergency plans to replace them, The Observer can reveal.

Separately, on the high street, bailiffs are getting ready for their busiest Christmas ever, with a slew of retailers expected to go into administration.

Supermarket chain Asda, led by Andy Bond, is working on 'worst-case scenarios' across the board - combing its supplier base and examining alternatives to them. 'Suppliers are under a lot of pressure and there will be casualties,' said a senior executive at another store chain, which has already stepped in to pay troubled suppliers ahead of schedule. 'We need each other, it is not a zero-sum game.'

The need for alternative supply lines has been brought into focus by the collapse of Woolworths and its distribution arm, EUK, which supplied the supermarkets as well as Zavvi, the former Virgin Megastores, with CDs. However, cracks have been showing in other areas, with milk processor Dairy Farmers of Britain in the midst of a restructuring that will see two dairies close and up to 640 jobs lost.

The damage a collapsed supplier can do is laid bare at Zavvi, which has been destabilised during the most important sales weeks of the year. It has been forced to suspend its website with former parent Virgin stumping up a £5m 'fighting fund' to keep shelves filled in the key trading days left between now and Christmas. But with no obvious successor to step into the void left by EUK, Zavvi faces a grim outlook in 2009.

Tesco said it was supporting suppliers that needed extra help by giving an indication of future orders. 'The worst thing for a supermarket is for a supplier to go under, because you are left with a big hole and investing in a new one is a big deal,' said a Tesco spokesman.

Analysts say the supply of ready meals is vulnerable. Major players include the heavily indebted Premier Foods and Icelandic group Bakkavor. The latter has £140m trapped in collapsed Icelandic bank Kaupthing, although it says its UK operation, which supplies all the major grocers, is not affected.

Relationships between supermarkets and suppliers are often tense at the best of times. Suppliers hoping for additional protection from the powerful supermarkets - who have been accused of making unreasonable demands in price negotiations - look set to be disappointed as the Competition Commission's plan to create an ombudsman looks doomed. Asda will not sign up to the scheme, so the matter looks set for referral to the government's business department in the new year.

The collapse of Woolworths has come to symbolise the dire state of the high street, where retailers are facing the worst trading conditions in a generation. And with a spate of administrations expected early in the new year, bailiffs are gearing up for a festive feeding frenzy around 'quarter day' - when even struggling retailers must find three months' rent - which falls on Christmas Day.

'We have had more instructions than ever before and I've been in this career for 21 years,' said Jon Dawkins, chief executive of bailiffs' firm Dawkins, whose clients include the Crown Estate, Transport for London, asset managers Prudential and Threadneedle, as well as all the major property agents.

Landlords want to get their cash while retailers still have money in the tills after the Christmas rush - and before administrators are called in and cash is ringfenced for secured creditors.

OK , weer eentje voor de volhouders. Mijn bron is weer die Zeit, het Duitse kwaliteitsweekblad. Ik neem het artikel in z'n integraliteit over. Het is echt noodzakelijk dat we hier in België de nieuwe golf van kritisch denken die Europa overpoelt, niet missen. Inzicht is belangrijk. Dit artikel kan daarbij helpen.

Wider den Kapitalismus

Die Suche nach Alternativen zur Marktwirtschaft hat Konjunktur. Was wollen die Systemgegner?

Aus unerfindlichen Gründen bleibt das Arbeitsamt geschlossen. Vor den Türen versammelt sich eine Menschenmenge. Arbeitslose aus allen Schichten: eine russische Einwanderin, ein Professor, eine junge Hauptschülerin. Sie warten, werden ungeduldig, sie schimpfen, streiten miteinander, dann beginnen sie gemeinsam zu protestieren. Lang aufgestauter Frust entlädt sich, und schließlich – werfen sie Brandsätze.

Das ist, bisher, nur Theater. In einer kahlen, dunklen Halle in Hamburg proben Darsteller des Deutschen Schauspielhauses für ein neues Stück. Es heißt Kritische Masse und soll im Februar uraufgeführt werden. Dafür wurde extra der Spielplan geändert. Denn das Schauspiel trifft nach Meinung der Theatermacher den Nerv der Zeit. Die Stimmung ist nicht vorweihnachtlich, sondern vorrevolutionär.

Ist das naiv? Maßlos übertrieben? Wunschdenken einiger Theaterleute?

Deutschland im Winter 2008. Das ist ein Land in einer Krise, die die meisten Menschen noch gar nicht zu spüren bekommen haben. Die deshalb außerhalb der Bühne noch keine Menschenaufläufe verursacht. Die aber ein ganzes Weltbild ins Wanken zu bringen scheint. Notenbanker und Nobelpreisträger sprechen von der gefährlichsten Wirtschaftskrise seit dem Zweiten Weltkrieg, von einem Kollaps der Finanzmärkte ist die Rede, einer Kernschmelze, die mit dem Einsatz unvorstellbarer Milliardensummen abgewendet werden müsse. Hundert Jahre alte Banken gehen unter, selbst Staaten droht der Bankrott. Das weltweite Wirtschaftssystem knirscht bedrohlich in seinen Fugen.

Deshalb hat die Systemfrage nicht nur in den Feuilletons und im Theater Konjunktur, auch in den Wirtschaftsspalten wird jetzt Platz gemacht für Grundsatzkritik. Serien zum »Kapitalismus in der Krise« (Süddeutsche Zeitung) werden aufgelegt, und auf einmal taucht selbst in Magazinen wie der Wirtschaftswoche das bärtige Konterfei des Urvaters aller Kapitalismuskritiker auf, des alten Karl Marx.

Deutschland im Winter 2008. Das ist eine gefühlte Vorkrisenzeit, in der sich zumindest ein Teil der Bürger die Frage stellt, ob etwas grundsätzlich faul ist im System. Ob es wirklich reicht, nur die Banken besser zu kontrollieren, Konjunkturprogramme aufzulegen und vielleicht den Hartz-IV-Regelsatz zu erhöhen. Braucht es nicht einen größeren Lösungsansatz, einen grundlegenderen Wandel? Es gibt Gruppen, die das schon seit Langem wollen. Haben sie jetzt großen Zulauf? Und welche Antworten können sie bieten?

Hamburg, Raum 145 im Uni-Gebäude am Allende-Platz. Eine Gruppe von Studenten, Doktoranden und Schülern hört konzentriert zu, während ein junger Mann namens Gunnar den nächsten Absatz vorliest. »Die Verlängrung des Arbeitstags über die Grenzen des natürlichen Tags in die Nacht hinein«, rezitiert der Student, »stillt nur annähernd den Vampyrdurst nach lebendigem Arbeitsblut.« Die Arbeitskräfte, fährt er fort, würden »ausgesaugt« und »verspeist«. Drastische Worte. Dabei ist das Buch, aus dem er vorträgt, eher für die schwer zugängliche Analyse bekannt, die es auch enthält. Es ist ein 140 Jahre alter Wälzer, der in diesen Wochen ein erstaunliches Comeback feiert: Das Kapital von Marx.

Manche lesen jetzt lieber Marx, als dass sie zur Demo fahren

Die Gruppe, die sich jeden Mittwochabend in Raum 145 versammelt, gehört zu einem von sechs Lesekursen der Marxistischen Abendschule Hamburg, kurz Masch. Mehrere Dutzend ähnliche Zirkel wurden in den vergangenen Wochen in 30 deutschen Städten ins Leben gerufen. Teils auf die Initiative Einzelner hin, teils im Rahmen einer Kampagne, die der linke Studentenverband SDS organisiert hat. Das ist keine Massenbewegung, aber für kleinere Hörsäle reicht es. Das Kapital sei ausverkauft, meldete Ende November der Berliner Karl Dietz Verlag.

Bei der Masch in Hamburg wird Marx allerdings schon seit Jahren gelesen. »Ich bin auch nicht wegen der Krise hier«, sagt Gunnar, der mit seinem vollständigen Namen nicht in der Zeitung stehen möchte. »Ungerechtigkeit und Armut gab es vor der Krise doch auch schon.« Seit April besucht er seinen Lesekurs. Im vergangenen Jahr wollte der Physik-Doktorand eigentlich zu den Protesten beim G-8-Gipfel fahren. »Aber dann dachte ich, das ist doch nur Aktionismus. Lieber gehe ich hierher und versuche, Zusammenhänge zu verstehen.«

Wird Marx ihm und all den anderen neuen Kapital-Entdeckern dabei helfen? Einen Bauplan für ein alternatives Wirtschaftssystem dürfen sie jedenfalls nicht erwarten. Nicht bloß, weil moderne Wohlfahrtsstaaten wenig mit der Welt vor eineinhalb Jahrhunderten gemein haben – weshalb manche einst mit glühender Kampfbereitschaft erhobene Forderung heute eher befremdlich statt befreiend wirkt. Etwa Punkt acht im Kommunistischen Manifest: »Gleicher Arbeitszwang für alle, Errichtung industrieller Armeen, besonders für den Ackerbau«.

Noch schwerer wiegt, dass Marx eher ein großer Kritiker als ein großer Konstrukteur war. Der Kern seiner Zukunftsvorstellungen ist bekannt: Herrschaft der Arbeiterklasse, die »alle Produktionsinstrumente in den Händen des Staats« zentralisieren soll, schließlich die Abschaffung aller Klassengegensätze und eine Gesellschaft, in der jeder nach seinen Bedürfnissen lebt. Nur wie genau das alles funktionieren würde, dazu beschränkte er sich auf eher spärliche und nicht immer ganz eindeutige Hinweise.

Deshalb tun sich auch die Kursleiter bei der Masch trotz jahrelanger Beschäftigung mit dem Kapital schwer mit der Frage, wie denn eine marxgerechte Wirtschaft heute aussehen würde. »Das Privateigentum müsste sicherlich abgeschafft sein«, lautet einer ihrer vorsichtigen Fingerzeige. »Eine Verstaatlichung der Fabriken wäre noch keine Vergesellschaftung im Sinne von Marx«, ein anderer.

Eines dürfte nach Erfahrung der Seminarleiter aber sicher sein: Die Kapital-Lesewelle wird bald wieder abebben. Denn die meisten Leser, das zeigt sich in allen Kursen, geben die Lektüre bald wieder auf. Meist schon während der ersten tausend Seiten. Dabei ist das bloß der Umfang des ersten von drei Bänden. So tief wollen dann doch die wenigsten in die Kapitalismuskritik eintauchen.

Dass es auch ganz anders geht, zeigen die Aktivisten von Attac. Sie verfolgen praktisch das Gegenmodell zur reinen Textarbeit. Die Globalisierungsgegner protestieren seit Jahren mit vielfältigen Aktionen gegen internationale Spekulanten und eine ungerechte Weltwirtschaftsordnung. Die Finanzkrise trifft genau ihr Thema, praktisch ihre Kernkompetenz. Bei ihnen müsste diese Rezession zum Aufschwung führen. Doch angesichts der dramatischen Erschütterungen in der Weltwirtschaft fällt der Zuspruch, den sie ernten, bescheiden aus. Von Januar bis Ende November zählte das Bündnis in Deutschland gerade mal 1251 neue Mitglieder. Im vergangenen Jahr traten dreimal so viele Neue ein. Der Zulauf wird also geringer, nicht größer. Bundesweit gehören nur 20250 Menschen zum Club. Greenpeace ist 30-mal so groß.

In der Öffentlichkeit erscheint Attac heute, trotz Finanzkrise, sogar weniger präsent als vor ein paar Jahren. Dafür gibt es viele Gründe. Einer dürfte sein, dass den Protestlern ein großer, gemeinsamer Gegenentwurf zu dem von ihnen kritisierten Wirtschaftsmodell fehlt. Einige Gruppen innerhalb des Aktionsbündnisses üben eher moderate Kritik am Markt und würden mit ihren Positionen ohne Weiteres in den Arbeitnehmerflügel der CDU passen. Andere setzen auf radikale Arbeitsumverteilung und die Einführung eines Grundeinkommens, wieder andere auf eine Art Ökokapitalismus oder auch auf marxistische Rezepte. Das Spektrum ist bunt. »Niemand«, heißt es in der Einladung zu einem großen Kongress des Bündnisses im März, habe »ein fertiges Programm zur Überwindung des Kapitalismus in der Tasche«. Es muss weiter diskutiert werden. Ein Attac-Modell der Wirtschaft gibt es bisher nicht.

Berlin, Franz-Mehring-Platz 1. Ein gigantischer Plattenbau, sieben Stockwerke hoch. »Deutschland« steht in riesigen Lettern auf dem Dach. Mit dem Zusatz »Neues« davor. Es ist das alte Verlagshaus der gleichnamigen Zeitung. Die wird immer noch hier produziert, beansprucht aber heute nur einen kleinen Teil des Gebäudes. Ein anderer wichtiger Mieter ist die Linkspartei. Genauer gesagt, ihr »sozialistischer Thinktank«, wie sich die parteinahe Rosa-Luxemburg-Stiftung selbst charakterisiert.

Wenn jemand in dieser Krise Grund hat, die Sektkorken knallen zu lassen, dann sind es sicher die Parteigänger von Gysi und Lafontaine. Haben sie nicht immer die Ideologie der freien Märkte und des Neoliberalismus gegeißelt, die jetzt für jedermann sichtbar die Welt an den Abgrund gebracht hat? An einem Freitagnachmittag haben sich zwei Dutzend Abgeordnete, Wissenschaftler und Aktivisten aus der linken Szene im ersten Stock des Plattenhochhauses versammelt, um die Lage zu analysieren. Kein Wort wird in dem kahlen Konferenzraum häufiger und mit mehr Verachtung ausgesprochen als das Adjektiv »neoliberal«. Doch man vermisst ein Triumphgefühl. »Die Krise«, berichten Teilnehmer stattdessen in der Kaffeepause, »hat unsere politische Arbeit nicht leichter, sondern schwieriger gemacht.«

TEIL 4

Judith Dellheim, Leiterin der Arbeitsgruppe Wirtschaftspolitik in der Linkspartei, erklärt das so: »Es wird bei uns jetzt nur noch in Extremen gedacht.« Zwei Lager gebe es in der Partei. »Die einen glauben, jetzt kommt endlich der Zusammenbruch des Kapitalismus, die anderen meinen, man müsse bloß zur Politik der alten westdeutschen Bundesrepublik zurück, und mit einem bisschen Keynesianismus wäre alles wieder in Ordnung.«

Die einen, das sind die Mitglieder der Kommunistischen Plattform und ihres westdeutschen Pendants, der »antikapitalistischen Linken«. Parteigruppierungen, die eine weitgehende Verstaatlichung der Wirtschaft wollen. Sahra Wagenknecht, ihre prominenteste Vertreterin, sagt zwar, eine völlige Abschaffung des privaten Produktiveigentums sei nicht nötig. Aber Konzerne und alle Branchen rund um die Daseinsvorsorge gehören nach ihrer Ansicht in die Obhut des Staates. In einem Buch, das sie zur Krise geschrieben hat (Wahnsinn mit Methode), widmet sie allerdings nur 4 von 254 Seiten dem ihrer Meinung nach überlegenen Wirtschaftsmodell.

»Die anderen« in der Linken, das sind eher sozialdemokratisch geprägte Parteigenossen um Oskar Lafontaine. Sie wollen im Grunde die alte SPD zurück. Also keine Abkehr vom Kapitalismus, sondern eher – viel bescheidener – die Rücknahme von Arbeitsmarktreformen, Rentenreformen und Privatisierungen.

Irgendwo zwischen diesen Lagern gibt es dann noch versprengte Querdenker wie Judith Dellheim. Ex-PDSler, die nach dem Zusammenbruch der DDR einen Weg zwischen den Systemen suchen. Ihr Entwurf dafür liegt bei der Konferenz in Berlin druckfrisch auf dem Tisch. Für eine neue Alternative lautet der Titel des Buches, das Dellheim mit einigen Mitstreitern verfasst hat. Das Ziel sei der »sozialökologische Umbau«, heißt es darin, »als neue Stufe der Vergesellschaftung«. Dahinter verberge sich aber kein fertiges Modell, sondern ein »fortwährender Such- und Transformationsprozess«. Immerhin, auch das gibt es offenbar in der Linkspartei: Leute, die nicht so tun, als hätten sie auf alles schon eine Antwort.

Dem Kapitalismus helfen oder seinen Untergang beschleunigen?

Die Krise wirft bei der Linkspartei ohnehin viele neue, alte Fragen auf. »Wenn ich sage, dass wir helfen müssen, den Verlust von Vermögen und Existenzen sozialverträglich abzumildern«, erzählt etwa Joachim Bischoff am Rand der Krisenkonferenz, »dann gibt es bei uns ein riesiges Aufjaulen.« Viele in der Partei, erzählt der Linksabgeordnete aus Hamburg, meinten, man würde so nur das System stützen. Ein uralter Streit. Schon in den zwanziger Jahren des vorigen Jahrhunderts stritten Sozialisten darum, ob man den Arzt am Krankenbett des Kapitalismus spielen dürfe. »Wer sagt uns aber«, begründet Bischoff seinen Standpunkt, »dass sich die Menschen in der Not uns zuwenden werden und nicht nach rechts außen abdriften?«

Eine Wirtschaftslage, die massenhaft Menschen in die Arme der Rechtsextremen treibt? Davon kann bisher nicht die Rede sein. Aber auch Parteien wie die NPD versuchen aus der Krise Kapital zu schlagen. Deutschland müsse »weg vom globalistischen Teufelssystem«, fordert Holger Apfel, NPD-Fraktionschef im Sächsischen Landtag. Die Milliarden für die Banken seien keine Lösung, sondern ein »finanzpolitischer Reichstagsbrand«. Was man stattdessen brauche, sei ein »raumorientiertes Wirtschaftsmodell«. Mit einem nationalen Geld- und Kapitalkreislauf, der Wiedereinführung der D-Mark als nationaler Währung, einem staatlichen Bankwesen, sozial verpflichtetem Unternehmertum und Gesetzen gegen »ausländische Billigwaren« und »ausländische Lohndrücker«. Erst wenn alles wieder auf die heimische Bevölkerung ausgerichtet sei, könnte man nach Vorstellung der NPD von einer »echten Volkswirtschaft« reden.

Dass viele Menschen tatsächlich dieses Modell einer »völkischen« Wirtschaft für zukunftsweisend halten, ist schwer vorstellbar. Meldungen über einen besonderen Zulauf zur NPD gibt es bisher jedenfalls nicht.

Schon die linken oder politisch gar nicht zuzuordnenden Radikalansätze haben es schwer, ein größeres Publikum zu finden. Um manche Idee, wie etwa die des bedingungslosen Grundeinkommens, könnte es in wirtschaftlich schlechten Zeiten sogar noch stiller werden. Allen großen Gegenentwürfen fehlt heute ein reales Vorbild. Es gibt kein sozialistisches Vorzeigeland und keine sozialökologische Musterrepublik. Außerdem hat die Krise zwar unglaubliche Schwächen des Kapitalismus und des Marktes offenbart. Aber auch dramatisches Versagen in der Sphäre des Staates, bei den öffentlichen Banken und den Aufsehern. Das macht die Suche nach Alternativen nicht leichter.

Ist sie deshalb sinnlos? »Ich finde es sehr gut, wenn Studenten heute wieder Marx lesen«, sagt Harald Hagemann. Ein Ökonom. Er ist Professor für Wirtschaftstheorie an der Universität Hohenheim. Nach seiner Ansicht hat lange ein allzu konformes Denken die wirtschaftspolitische Diskussion bestimmt. Jetzt, hofft er, sei es möglich, wieder Kritik und Anregungen unterschiedlichster Quellen aufzunehmen. Auch von Marx könne man lernen, sagt der Wirtschaftswissenschaftler. Zumindest, wenn man die Debatte nicht ausblende, die sich nach dessen Lebzeiten ja fortgesetzt habe. Heute sei etwa John Maynard Keynes, der im Todesjahr von Marx geborene britische Ökonom, relevanter als der Autor des Kapitals.

Mehr Freiraum für das Denken fordert Hagemann. Nicht die Revolution und auch nicht die Suche nach einer neuen Ideologie, die man bloß an die Stelle des übertriebenen Marktglaubens setzt. »Alle Denkschulen«, warnt der Theorie-Experte, »scheitern, wenn die Orthodoxen kommen und einen Heiligen Gral daraus machen.«

 Maar politieke overtuiging en persoonlijke appreciatie zijn twee verschillende dingen.  Het probleem is natuurlijk dat de partij “Lijst De Decker”  dezelfde naam draagt als de persoon De Decker, wat als gevolg heeft dat iedere aanval op de partij geïnterpreteerd kan worden als een persoonlijke aanval en vice versa.  Ik richt mijn pijlen in de eerste plaats op de Lijst Dedecker, te beginnen bij de voorzitter.

Het zou weer niet in Vlaanderen moeten zijn, dat een achterlijk concept als LDD grote drommen kiezers aantrekt en de politieke commentatoren met verstomming slaat.  Nu het internationale imago van Vlaanderen dankzij het voorbereidende sloopwerk van Bart de Wever en het Vlaams Belang finaal naar de knoppen is en we wereldwijd gebrandmerkt staan  als een fascistisch hol, acht het Vlaamse electoraat de tijd rijp om haar versie van politieke vernieuwing te presenteren: een tragische remix van Benito Mussolini , Mao Tse Tung en Maurice De Wilde.

De LDD maakt naam en faam met het onthullen van schandalen. Aan 210 kilometer per uur scheurt de nieuwe Inquisitie door de Wetstraat. Sinds Erich Mielke heeft niemand zo’n uitgebreid informanten- netwerk onderhouden als Jean- Marie Dedecker. Geen potje mag gedekt blijven: benoemingen van ambassadeurs, samenstellingen van comissies, verloningen van politici: alles wordt uitgepluisd tot op het bot. Elke nieuwe onthulling wordt op gejuich onthaald, elk schandaal betekent een boost in de peilingen.

 Een politieke wetmatigheid luidt: aan de activiteiten van een partij in de oppositie kan je afleiden welk beleid ze zou voeren indien ze aan de macht zou zijn. De gammele bestuurstoestanden zijn natuurlijk een open deur voor de schandalenjacht van Dedecker. Door koppen te snellen aan de top,  kweekt hij sympathie bij de basis.  Maar voor die basis heeft Jean- Marie maar één programma: de inquisitie tegen ‘de anderen’.

De LDD heeft schandalen en media- processen nodig als een vis water. Het beleid van de LDD kan dus niets anders zijn dan de veralgemening van de inquisitie, het doortrekken van het ‘seek and punish’ programma naar alle geledingen van de samenleving, een constante heksenjacht. Dat dit moeilijk te beheersen is, mocht ook Robespierre al ondervinden.  

De oppositionele acties van LDD consequent vertalen in beleidspolitiek kan enkel door de creatie van een enorm inlichtingen- en bewakingsapparaat , een nieuwe Stasi. Wie in regerings- en politiekringen kan zelfs nu al met zekerheid zeggen dat er bij hem geen LDD- informant aan tafel zit?

De laatste tijd probeert de LDD zich het profiel van een echte partij aan te meten.  Duizenden leden schrijven zich in, lokale lijsten raken probleemloos opgevuld. Bij mij rijst echter onvermijdelijk de vraag: is er in de Belgische, nee, de Europese geschiedenis eigenlijk ooit een dergelijke collectie ijdeltuiten,,lapzwansen en pantoffelhelden  de revue gepasseerd? Is dit nu het summum van de Vlaamse politiek,  een bende navelstaarders die zich uit intellectuele armoede opwarmt aan het gebral van een op hol geslagen schuimbekkende tafelspringer?

Wat is de drijfveer van deze mensen? Maatschappelijke verandering? Als dat zo was, dan hadden ze zich daar vast en zeker in het verleden wel al voor ingezet. De waarheid is, dat het merendeel van de LDD- leden en – madatarissen uit 100 % opportunistische redenen aansluiten, omdat ze verwachten dat er binnenkort wel wat te rapen valt bij die LDD. Ze verschillen m.a.w. in niets van de doorsnee politiek mandatarissen. Meer van hetzelfde dus.

De Amerikanen hebben Obama, wij hebben Dedecker.  Als dat niet tot nadenken stemt weet ik het niet meer.

Laat ik het nu eens hebben over het economisch programma van Lijst De Decker. Want daar gaat het ten slotte om: wat kan de man, pardon, de partij,  voor de werkgelegenheid en de welvaart doen? Welk plannen heeft hij voor de economie? Wat is met andere woorden de ideologische richting van LDD? Om hierop te antwoorden, maak ik gebruik van enkele citaten uit een recent Humo- interview met de partijvoorzitter, Jean- Marie Dedecker.

Zoals u zal merken, heeft de LDD simpelweg geen besef van economie in het algemeen. Dat hoeft niet erg te zijn voor een kleine zweeppartij , maar het wordt erg pijnlijk wanner de mogelijke beleidspartij gepolst wordt naar haar recepten voor de economische crisis:

 Humo: Zou u ook vijfduizend banen schrappen in de overheidsdiensten ?

Dedecker: “ Ik zou nog méér ambtenaren laten vertrekken. In Wallonïe is 40 procent van de bevolking werkzaam in overheidsdienst, in Vlaanderen 28 procent. De overheid is toch geen bezigheidstherapeut? Bij Financiën werken gemiddeld 32.000 ambtenaren. De gemiddelde leeftijd ligt rond 55. Binnen tien jaar gaan die allemaal op pensioen. Wel, vervang er maar één op twee of zelfs één op de drie en je bent al een heel eind op de goede weg”

 Jean- Marie Dedecker heeft natuurlijk geen geluk: De percentages die hij aanhaalt komen uit een statistiek die is gemaakt door Jan Hertogen, mijn poëzie- broeder hier in de Dolle Mol. De statistiek in kwestie bewijst dat in België 43 % van de bevolking rechtstreeks òf onrechtstreeks voor de overheid werkt, 47% in Wallonië en 40 % in Vlaanderen. Dat, met andere woorden, de overheid bij verre de grootste werkgever in België is, en dat die stabiel uitbetaalde lonen de consumptie aan de gang houden, ook voor de hardwerkende middenstanders. 

 Het kan natuurlijk zijn dat Jean- Marie Dedecker de percentages verkeerd begrepen heeft. Dan rijst de vraag wat je in de nationale politiek te zoeken hebt als je nog geen statistiek kunt lezen.

 Het ergere scenario is dat Jean- Marie Dedecker doelbewust de cijfers heeft verdraaid, en passant nog eens Wallonië als profitariaatspark brandmerkend.

Dan blijft er van de stoere verklaringen over ‘zuiver politieke integriteit’ niet veel meer over.  ( het begrip ‘zuiver politieke integriteit’ is trouwens een volstrekte nieuwigheid die met de LDD haar ingang heeft gevonden. Ik kom er later nog op terug.)

Persoonlijk denk ik eerder dat Jean- Marie Dedecker dergelijke informatie niet wìl begrijpen: de gedachte aan die tienduizenden door de overheid betaalde werknemers heeft bij hem hetzelfde effect als een kudde bizons op Buffallo Bill: het liefst van al zou hij er persoonlijk op uittrekken  om in alle betrokken ministeries, hospitalen , scholen en bejaardentehuizen de ontslagen te gaan afkondigen.

 Het ècht dramatische van de hele zaak is, dat hij dit doorsnee- liberaal recept proclameert op een ogenblik dat de wereldwijde ‘vrije markt’ de grootste financiële crisis ooit doormaakt, en honderdduizenden, waarschijnlijk miljoenen ontslagen zullen vallen in de privé sector. Een kleine rondblik , weg uit de koker van zijn eigen ideeën,  had toch kunnen volstaan om te beseffen dat het nu misschien niet het meest geschikte moment is om tienduizenden mensen de kou in te sturen.  Op het ogenblik dat diezelfde vervloekte overheid banken moèt nationaliseren, dat die overheid door alle sectoren van de economie met vragen om steun overladen wordt, gaat Jean – Marie Dedecker het mes zetten in dàt deel van de overheid dat  het meest oplevert aan de samenleving.

Het bankroet van een ideologie niet zien aankomen, is begrijpelijk.  In een flits is Jean- Marie Dedecker een levend anachronisme geworden, Voor een doorsnee politicus is dat niet onoverkomelijk, voor het boegbeeld van een éénmanspartij is het schrijnend. 

 Maar niet getreurd: We het citaat er nog eens ècht goed op naleest, merkt aan de hand van het voorbeeld van Financiën dat Jean- Marie Dedecker eigenlijk niet van plan is om actie te ondernemen voor 2018!  

“Binnen tien jaar gaan die allemaal op pensioen. Wel, vervang er maar één op twee of zelfs één op de drie en je bent al een heel eind op de goede weg”

 Het brutaal rondblaffen van Reagan- recepten is dus eigenlijk niets meer dan een maskerade om zich zo snel mogelijk in de zetel van de macht te installeren  en dan niets noemenswaardigs meer te ondernemen! Je moet Jean- Marie Dedecker wel nageven dat hij recht voor de raap zegt wat hij wil. Binnen tien jaar zien we inderdaad wel wat er op ons afkomt, no problem.

 Zo blijkt LDD de zoveelste fata morgana van de Vlaamse rechterzijde, die zoals Karl Marx over de burgerij schreef, de middelmaat tot norm maakt, waardoor er bij een diepgravende analyse bijna niets meer overblijft van alle borstklopperij en stoere uitspraken, en het een hels karwei wordt om een bende politieke opportunisten  in het gareel te houden tot de volgende verkiezingen, tot aan de prijzen. Want dat wil JM Dedecker. Minstens een ministerpost.

 En die zal hij op basis van zijn zuiver politieke integriteit wel krijgen ook. Voorbij zijn de tijden dat de politiek mandaat een beloning was voor integriteit tout court, dankzij LDD kan je vanaf nu zoals haar voorzitter ‘zuiver politiek’ integer zijn. Ik had beloofd er op terug te komen, en ik doe wat ik zeg!  Ik sluit mijn artikel af met een vraag voor het forum:

 “Wat verstaat u onder:  de “zuiver politieke integriteit” van Jean Marie Dedecker?

 Tot ziens!

Arne

___________________________________________________________________________________________________________________

REACTIE VAN JAN HERTOGEN , socioloog :

Dag Arne,

Hierbij een grafiekje met de cijfers van de Publieke dienstverlening, of publieke tewerkstelling of zoals jij het noemt de rechtstreekse en onrechtstreeks tewerkstelling door de overheid. Het gaat dan om de overheid die ziet dat het land soeverein kan bestaan, dat de burgers beschermd worden en daarbij een service biedt op het vlak van gezondheidszorg, onderwijs, infracstructuur, mobiliteit enz…. Als het van Jacques Attali afhangt, zou de overheid de huisvesting in z’n geheel onder z’n hoede moeten nemen zoals hij verklaarde op de laatste studiedag van de Itinera-denktank.

Je kan deze tewerkstelling berekenen als een % van de totale tewerkstelling, als een % van de actieve bevolking (dwz de bevolking tussen 15 en 64 jaar) of beter nog, als een % op de totale bevolking. Want zeg nu zelf, als het gaat over de publieke dienstverlening dan richt die zich tot de ganse de bevolking en dan moet je best nagaan hoeveel publieke werkenden er ter beschikking staan van de gehele bevolking van een bepaald gebied. En wat zie je dan?

14,3% van de bevolking in Vlaanderen en 15,2% van de bevolking in Wallonië werkt in de publieke dienst, in Brussel 11,8%. Dat er in Wallonië wat meer zijn is te verantwoorden omdat er meer (sociale) behoeften zijn, meer werkloosheid bv, en ook omdat er meer dienstverleners zijn die op Brussel gericht zijn en in Wallonië wonen dan in het Vlaams gewest. Dus alles bijeen een vrij evenwichtige situatie (op Brussel na).

Als je het % berekend van de publieke dienstverleners op de 15-64 jarigen dan blijven Vlaanderen met 21,7% en Wallonië met 23,2% redelijk dicht bij elkaar met opnieuw Brussel dat met 17,7% van haar actieve bevolking in verhouding veel minder deelneemt of tewerkgesteld is in de totch meer zekerheid biedende publieke dienstverlening. De jarenlange uitsluiting van de migranten uit het ‘openbaar ambt’ en zelfs uit de contractuele tewerkstelling waar zij normaal toegang toe heeft is hiervan de hoofdoorzaak. Europa stelt vandaag nog maar eens vast dat België op het vlak van de ‘migrantentewerkstelling’ de slechtste leerling van de Europese klas is en dat de tewerkstelling van de burgers van vreemde afkomst een topprioriteit moet zijn. En vreemd genoeg is het dat ook voor Dedecker, de toekomstige minister van economie, zeg dat ik het gezegd heb. Je zal zien hoe vlug een partij als LDD een ‘burgerlijke’ en geaccepteerd onderdeel wordt van het establishment en voor haar echte dossiers, meer dan de huidige machtspartijen, op de ambtenarij zal steunen. 

Het beeld waar de al of niet goed bedoelende politici of nationalisten het graag over hebben is het % publieke dienstverlening berekend op het aantal loontrekkenden: dan blijkt, dat in een exacte telling in het Waals gewest, 49,3% van de loontrekkende bevolking in de publieke dienstverlening werkt, tel daar de 1,8% jobs bij die langs de dienstencheques door de overheid gefinancierd worden en je komt aan 51,2% van de loontrekkenden in Wallonië. Dat % ligt hoger dan in Vlaanderen alleen maar omdat er in Wallonië meer werklozen zijn en dus de noemer van de werkenden kleiner is, het % op de bevolking (zie hierboven) geeft een beter beeld. Maar Vlaanderen moet niet te vlug met de vinger wijzen: 39,3% van haar loontrekkenden werkt voor de openbare dienstverlening, voeg er de dienstencheckers bij en je komt aan 41,1% van de loontrekkende bevolking in het Vlaams gewest. Door het hoog aantal werklozen stijgt het % publieke dienstverlening op de loontrekkenden tot 43,4% in Brussel.

Zoals je terecht stelt zorgt de publieke dienstverlening voor een grote stabiliteit van de economische en dienstenproductie en voor een basisconsumptie die België minder gevoelig maakt voor de grote crisissen. Daarbij kan de bevolking dagelijks voelen welk een zekerheid en comfort zij van de overheid, de mutualiteiten, de werkloosheidsdiensten, het openbaar vervoer, het onderwijs van hoog tot laag, krijgen. Dat wil niet eggen dat alles al goed geregeld is, er zijn wel degelijk nog terrein warop de publieke dienstverlening verder kan uitgbouwd worden, de huisvesting bv,, de sport, cultuur enz. Voor de iets hoger dan gemiddelde belastingen krijgen de Belgen het grootste pakket publieke dienstverlening van gans Europa en in feite van gans de wereld. Alleen wordt het niet altijd beseft en wordt het door liberalisten en nationalisten verdonkeremaand en aan het oog onttrokken. De mensen, de bevolking en het volk weet wel beter!

Groetjes,

Jan

www.npdata.be

Fortis is aan het eind van z'n Latijn. In een hopeloze zoektocht naar vers geld boren ze een nieuwe markt voor kredietkaarten aan, de kinderen.

alle hens aan dek : hier komt de zakgeldkaart

 Sorry, maar dit kon zelfs Dolle Mol TV niet bedenken. De Kapitalistisch machine is als een herïnejunkie op zoek naar vers "gerief". Brave new World!

Na de ongelofelijke turmoil op de financiële markten is het wel duidelijk dat er voor de handige beleggers heel wat te verdienen is. Nu de Amerikaanse overheid ook nog eens garant gaat staan  voor alle schulden van de investeringsbanken, en dagelijks honderden miljarden dollars in de markten pompt, stelt zich de vraag van een eerlijke herverdeling meer dan ooit. 

 Hoe krijgen we ons deel van de koek? Simpel: door te beleggen in goede aandelen, die door de miljarden dollars van de Fed naar de volgende bubbel gestuwd worden. 

 Natuurlijk, voor vele mensen is beleggen iets ingewikkelds dat moet opgevolgd worden en tijd kost. Ook is het vertrouwen weg in de bankiers  die de afgelopen jaren  allerlei rommelhypotheken doorverkochten met een triple AAA rating en kapitaalsbescherming enzovoort...

 Voor mensen die een toch centje willen verdienen zonder bedrogen te worden door bankiers en analisten , is er nu een ideale oplossing: 

 ARNE INVEST

  Het idee is simpel: laat ons gewoon beleggen in de rustige omgeving van de Dolle Mol. Intrinsiek zijn we wel tegen het kapitalisme maar we mogen al die superwinsten toch niet aan onze neus laten voorbijgaan. Na een langdurig marktonderzoek heeft ARNE INVEST een portefeuille uitgetekend die zelfs in de grootste beurscrisis van de geschiedenis nog een mooie winst liet optekenen en die nu, met de enorme kapitaalinjecties die de markten gaan overspoelen, op zijn volle rendement komt.

 Hier geen hebberige bankiers die u een rotproduct aansmeren enkel en alleen om hun bonus te vergroten. Geen opgefokte analysten die insolvabele banken aanprijzen omdat ze gratis vliegtickets krijgen van een lobbyist.

 Neen.  ARNE INVEST wordt een evenwichtige portefeuille met een neus voor snelle winsten. Gespreid over verschillende sectoren, beschikt het aandelenpakket over een stevige basis die kapitaal laat renderen zoals nooit voor heen. 

 Een voorbeeld?  Heel simpel: Kijk hier mee mee in één van de virtuele portefeuilles van ARNE INVEST, met het huidige rendement:.

 
Geen paniek in de portefeuille van ARNE INVEST ! Wij beleggen ook niet in futures, opties of warrants. Neen, gewoon beleggen oude stijl, gekruid met een goede intuïtie en altijd met respect voor het geld van onze investeerders. Beleggen op een menselijke manier wordt mogelijk danzij ARNE INVEST ! 

 Is het echt de moeite waard om uw geld in handen te laten van onbetrouwbare banken, die uiteindelijk worden overgenomen door de staat, zoals nu gebeurt in de Vereenigde Staten? Als u wil verhinderen dat al uw geld bij de staat terechtkomt, dat u maw volledig staatsbezit wordt, is er nu de ideale oplossing: ARNE INVEST ! 

HOE WERKT HET?

 Bij  ARNE INVEST is de investeerder nog echt belangrijk. U kan zelf bepalen voor hoeveel u wil instappen. Volledige transparantie is ten allen tijde een must. Investeren op maat is meer dan een holle frase bij ARNE INVEST ! 

 het principe is simpel: U neemt een aandeel in de belegginsportefeulle van ARNE INVEST, en naargelang uw inbreng deelt u verhoudingsgewijs in de winst.

 Instappen kan via volgende formule: 

ANE INVEST Junior package: 250 euro

ARNE INVEST Premium package: 400 Euro

ARNE INVEST Solidity package : 1000 euro

ARNE INVEST Endeavor package:  2500 euro

ARNE INVEST Transatlantic package: 7500 euro

 ARNE INVEST Tycoon package: 25000 euro

voor beginners,kleine en grote beleggers, een pakket op maat is beschikbaar.

Twijfel niet langer: de tijd is aangebroken om onze geduldig opgebouwde expertise over het kapitalisme te laten renderen. Schrijf NU in,  want wie er eerder bij is, zal eerder winst boeken. Spring eens binnen in de Dolle Mol of bel naar 0486 360 168!

Tot binnenkort!

Moratorium NOW! Coalition to
Stop Foreclosures and Evictions

September 17: Surround the State Capitol in Lansing, Michigan!

11:00 a.m., East Steps of the Capitol

Join the Fight for a Moratorium on Foreclosures in Michigan!

Your help is needed!

Send email messages to the members of the Michigan Legislature and the Governor demanding enactment NOW of the 2 year Moratorium at
http://www.moratori um-mi.org/ petition. shtml
Donate at http://www.moratori um-mi.org/ donate.shtml 

Foreclosures and evictions are devastating working families around the country.  One in nine homeowners nationwide is either behind in their mortgage payments or their family homes are in foreclosure. Over 72,000 homeowners have lost their homes in the Detroit area alone. The vacant home rate in Detroit is 18 percent, second only to New Orleans.

Michigan has led the nation in foreclosures caused by the predatory sub-prime lending crisis on top of a severe economic downtown.  One in every 137 homes in Michigan is in foreclosure. Michigan leads the country in unemployment and poverty.

Since the federal government has now taken over and bailed out the big mortgage firms of Fannie Mae and Freddie Mac at taxpayer expense, it is the government's responsibility to bail out and protect those who need it most -- working people and their families, the elderly and the disabled who are facing foreclosure and eviction!

The Moratorium NOW! Coalition to Stop Foreclosures and Evictions has been in the forefront of a mass struggle to win a moratorium or freeze on foreclosures. It is organizing throughout Michigan demanding passage of SB 1306, a two-year foreclosure moratorium law introduced in the Michigan Legislature by state Sen. Hansen Clarke. SB 1306 is the boldest Moratorium bill currently in front of a state legislature.   It would set a precedent for the entire country!  And it would provide a strong impetus for people fighting for a moratorium in other states.

The Coalition is organizing a mass demonstration in Lansing, Mich. on September 17, when hundreds of activists and foreclosure victims will surround the State Capitol to demand passage of SB 1306 and stop the foreclosure crisis devastating families and neighborhoods en masse.

See www.moratorium- mi.org for more information.

The Moratorium NOW! Coalition has already scored important victories in the fight against foreclosures and evictions in Michigan:

· Through a community rally and picket of Bank of America, we successfully stopped the foreclosure of Ruby Curl-Pinkins, a 72-year-old disabled woman, scheduled to be evicted from her home of 35 years by Countrywide.

· We have intervened with direct action to insure that other families facing foreclosure remained in their homes even after bailiffs came to evict them.

· We successfully fought HUD’s policy of violating its own regulations by not allowing continued occupancies of FHA-backed homes by tenants after foreclosure.

· We won an important First Amendment victory that guaranteed the right of anti-foreclosure activists to leaflet and petition at sham “prevent foreclosure forums” organized by Michigan’s pro-business attorney general for the banks and financial interests.

· We have helped sponsor legal challenges that have called into question the right of MERS, the Mortgage Electronic Registration System, to carry out foreclosures. MERS currently is the foreclosing party in tens of thousands of foreclosures in Michigan and millions nationwide.

ACT NOW TO HELP US CONTINUE THIS STRUGGLE!.

What you can do:

Join us at the State Capitol in Lansing, on Sept. 17:
11:00 a.m., East Steps of the Capitol
(see www.moratorium- mi.org)

Send email messages to the members of the Michigan Legislature and the Governor demanding enactment NOW of the 2 year Moratorium at
http://www.moratori um-mi.org/ petition. shtml

Donate to help finance buses and vans to bring people facing foreclosure to Lansing on Sept. 17!  at
http://www.moratori um-mi.org/ donate.shtml

The Moratorium NOW! Coalition needs funds to continue the struggle to win a moratorium on foreclosures in this hard-hit state.   Funds are needed to help with printing costs, phone calls, travel costs to get the word out around the state about this vital demonstration.  Every donation raised comes from grass-roots donors. 
Donate Now at http://www.moratori um-mi.org/ donate.shtml.

Moratorium NOW! Coalition
To Stop Foreclosures and Evictions
23 E. Adams, 4th Floor
Detroit, MI 48226
313-887-4344

Toegegeven, sinds ik uit Oostende vertokken ben, heb ik heel weinig aandacht besteed aan wat er in mijn vroegere thuishaven reilt en zeilt. Het is dan ook zeker niet mijn bedoeling om in dit stuk  hoog van de toren te blazen over het beleid in Oostende.

 Maar als voormalig Oostends gemeenteraadslid kan ik er niet aan voorbij om mijn standpunt over de vluchtelingenproblematiek en hoe die in Oostende schijnbaar aangepakt wordt, kenbaar te maken. Vooral omdat de wortels van mijn politiek engagement in de strijd voor de rechten van mensen zonder papieren liggen.

 Voor wie het verhaal niet gevolgd heeft, volgt hier een korte opsomming van de feiten:  Sinds de harde aanpak van “illegalen”  in onze buurlanden,   is er in Oostende een toestroom te merken van mensen zonder papieren, die via de Oostendse haven proberen het kanaal over te steken naar Groot- Brittannië.  In 2008 werden al 700 illegalen gearresteerd, evenveel als in het hele jaar 2007. Verschillende sociale organisaties, zoals het CAW Middenkust en het vluchtelingen, worden overspoeld door vragen tot hulp en steun. De mensen zonder papieren overleven op Oostends grondgebied in de meest mensonterende omstandigheden. Duizenden mensen slapen in open lucht, in verwaarloosde kraakpanden, zonder sanitair, zonder water, zonder geld, eten of medische zorg. Velen van hen overnachten in het Maria- Hendrikapark, een stadspark dat niet ver van de Haven ligt.

 Geconfronteerd met de schrijnende realiteit van deze naamloze verdrukten, en zich bewust van het risico voor de volksgezondheid,   vraagt  het Centrum voor Algemeen Welzijnswerk  aan het Rode Kruis en Artsen Zonder Grenzen om een terrein op te vragen bij de stad Oostende waar een tentenkamp georganiseerd kan worden. Zodat de opvang op zijn minst in humanitaire omstandigheden kan verlopen.

 Dat het Oostendse stadsbestuur niet happig is op een humanitair tentenkamp op haar grondgebied, is een understatement. In eerste instantie weigerde burgemeester Jean Vandecasteele zelfs botweg een onderhoud met de welzijnsorganisaties over de kwestie. Zijn motivatie?: “Een tentenkamp zal alleen maar meer illegalen aantrekken. De oorzaken van migratie moeten op nationaal en internationaal vlak aangepakt worden. Wij moeten een ontradend beleid voeren, door zoveel mogelijk illegalen op te pakken en op te sluiten.”

 En zo geschiedde: Samen met de korpschef van de federale politie  stelde de burgemeester een actieplan op om het Oostendse grondgebied schoon te vegen van deze hinderlijke lastpakken. Sinds een week is er bij nacht en ontij een grootschalige klopjacht aan de gang, meer dan 100 mensen werden opgespoord, gearresteerd en overgebracht naar de “gesloten centra” in Brugge, Kraainem enz.

 Dus eindigde een aan aanvraag tot humanitaire bijstand in één van de meest repressieve acties die het stadsbestuur ooit heeft ondernomen. De burgemeester weet zich gedekt vanuit het federale niveau: tijdens een bezoek aan Oostende verklaarde minister Turtelboom (VLD)  dat de enige optie was mee te stappen in het opbod van de ‘harde aanpak’ dat in de ons omringende landen aan de gang is.

 Jean Vandecasteele heeft gelijk als hij zegt dat de oorzaken van de vluchtelingenproblematiek op nationaal en internationaal vlak moeten aangepakt worden.  De massale volksmigraties die aan de gang zijn door een ongelijke verdeling van de welvaart op deze planeet vormen één van de grootste uitdagingen van onze tijd. Precies daarom is het zondermeer grotesk om het lokale politiekorps er op uit te sturen om de gevolgen van deze problematiek repressief ‘op te lossen’.

 Geconfronteerd met een mogelijke humanitaire ramp onder de verworpenen der aarde, is het enige waar we op lokaal vlak blijkbaar toe in staat zijn, is de organisatie van de repressie. Zoals Zimbabwe’s president Mugabe ooit bulldozers liet aanrukken om de sloppenwijken van Harare  met de grond gelijk te maken, stuurt Jean Vandecasteele de ordetroepen erop uit om de ‘overlast’ creërende vluchtelingen alle hoop op een menswaardig bestaan te ontnemen.

 Nu hoeft dit niemand te verbazen. Wie de Oostendse burgemeester kent, weet dat hij het repressieve niet schuwt. Dat Oostende daardoor meer en meer begint te gelijken op Kaboel met avondklok is ook al niet verwonderlijk, gezien het patent dat SP.a burgemeesters lijken te hebben op de sfeerschepping in hun gemeentes.

 Het is dan ook niet gemakkelijk om een ‘socialistische’ burgemeester te zijn in een politiek klimaat dat steeds rechtser en rechtser wordt. Waar bulldogs de toon zetten, moeten anderen wel meeblaffen en hun tanden laten zien.

 Maar dan rijst onvermijdelijk de vraag: wat onderscheidt de socialistische familie beleidsvoerders eigenlijk nog van het origineel dat ze proberen na te apen?  Alle stappen die de Oostendse burgemeester in de vluchtelingenkwestie heeft genomen, lijken wel uit een roadbook voor een Oostendse LDD/ Vlaams Belang - coalitie te komen.

 In die hoek zijn zeker geen oplossingen voor de migratiepolitiek te vinden. Als alle asielzoekers opgespoord en opgesloten moeten worden,  zitten de gesloten centra binnen de kortste keren overvol. De vluchtelingenstroom zal echter aanhouden, bestendig, onstuitbaar, unwiderruflich.

 Welke ‘oplossing’ zal er dan uit de bus komen?  Wacht, had die lijsttrekker van LDD niet een voorstel voor die andere overlastbezorgers, de jongeren? ‘Boot camps’, was dat het?...

Het concept ‘tentenkamp’ zal dan toch nog bruikbaar zijn. Alleen, geen humanitaire tentenkampen, maar ‘gesloten tentenkampen’ , een verlengstuk van de schrijnende, mensonwaardige opsluitingen in de huidige gesloten centra, waar radeloze families wachten op een terugkeer naar het ‘Land of no hope’.

 Lange rijen tenten achter prikkeldraad, met wachttorens rond. De maatschappij als een om zich heen grijpende gevangenis, waar alles wat de vergrijzende, verzurende en angstige middelmaat verontrust, weggestopt wordt. Benieuwd hoe Jean Vandecasteele zal reageren, als de eerste aanvraag van de federale regering voor een gesloten tentenkamp op Oostends grondgebied in de bus valt.

 Dit horrorscenario is ondraaglijk. De weg die het Oostendse stadsbestuur met haar laatste acties heeft ingeslagen, roept echter onvermijdelijk  deze spookbeelden op. Als ex- gemeenteraadslid kan ik mij moeilijk voorstellen dat dit beleid door alle raadsleden van de meerderheid gesteund wordt. Mocht het toch zo zijn, dan schaam ik mij dat ik zes jaar met die mensen heb samengewerkt. Ik stel mijn hoop op de mobilisatie  van het maatschappelijke middenveld, de christelijk geïnsireerde welzijnsorganisaties op kop.

 Want zij moeten het beter weten dan iedereen: Als Jezus vandaag onder ons was, dat zat hij nu in een gesloten asielcentrum.

 Arne Baillière was gemeenteraadslid in Oostende van 2000 tot 2006 (KP/SP.a)

Hij is nu actief in vzw De Dolle Mol te Brussel

Als je eens een goede grap wil uithalen op één of ander internetforum, kan je hier wat inspiratie opdoen. Ik liet mij voor deze bijdrage in 2001 inspireren door Godfried Bomans, Meer bepaald "Pieter bas". Vooral omwille van de discussies die erop volgden heb ik werkelijk tranen met tuiten gelachen. Je kan deze techniek op eender wie en over eender welk onderwerp toepassen...

Enjoy! 

http://archive.indymedia.be/news/2002/06/26501.html

• Non-discriminatory access to the zone, freedom of transit, no barriers to the use of loading and unloading port facilities;
• Simplified business start-up and license requirements;
• Customs procedures simplification;
• Relief from customs duties (import duties and taxes, etc);
• Fiscal incentives (relief from VAT, corporate tax, income tax, property tax, local taxes, etc);
• Financial incentives, such as free flow of capitals, free repatriation of capitals, profits and dividends, preferential interest rates;
• Subsidized infrastructure (low rents, cheap services, etc);
• Liberalization of transports to/from the zone;
• Labor law deregulation;
• Other additional incentives and streamlined procedures.

Free Economic Zone: Features

• Location
• Infrastructure
• Government stability
• Transparent laws and regulations
• Skilled labor
• Social protection and conditions of work
• Specialization of zones – for e.g.;  single-commodity zones or single-industry zones
• Zone marketing
• Efficient services
• Logistics
• Information technology
• Efficient telecommunications
• Synergy between bonded areas and the host country

Free-trade zones and similar initiatives help in advancing the cause of globalization. Developing countries need foreign investment to create jobs and a manufacturing base. At the same time, the world’s companies need incentives and cost-cutting advantages to compete globally. Hence, Free Economic Zone will always play a crucial role.

Dit is een artikel uit DIE ZEIT, een duits kwaliteitsblad, dat gewoonweg de bestaansreden van het  kapitalisme in vraag stelt. Iedereen vraagt mij altijd waar mijn fascinatie voor Duitsland vandaan komt: wel, lees het volgende stukje eens en vergelijk het met de halfslappe infotainment -kost die we hier voorgeschoteld krijgen door de Morgen, Knack en andere Laatste Nieuwsen.

Het is echt een fantastisch stuk, dat zeer goed aangeeft dat er enorme veranderingen en  strijdbewegingen op komst zijn. De Duitse media zijn er nu al mee bezig.  Hier zal men natuurlijk weer uit de lucht komen vallen als het voorglas van het  Vlaams- kneuterige aquarium met zijn 'BV's' en nepjournaalsword ingeslagen.

 Ach ja.  Was muss ein, muss sein.

 _____________________________________________________________________________________________________________________

das Unbehagen am Kapitalismus wächst. Nicht einmal Manager vertrauen noch dem Markt. Gerät nun das ganze System ins Wanken? Von Thomas Assheuer

Der große Ausverkauf

Fortsetzungvon Seite 49

Karl Marx, der störrische Rechthaber, hat es vorhergesehen: Der Kapitalismus funktioniert heute genau so, wie er es beschrieben hat. Wo immer der große Weltbaumeister hinlangt, bleibt kein Stein auf dem anderen. Hier lässt der Kapitalismus Milch und Honig fließen, dort schafft er Elend. Hier baut er auf, dort reißt er ab. Nichts bleibt, wie es war.

Karl Marx hat noch mehr erkannt: Der Kapitalismus wirbt mit einer trügerischen Verheißung. Sie lautet: Folge meinem Gesetz, gehe ein Risiko ein, und du wirst reich belohnt. Auch wenn dabei das gute Alte auf der Strecke bleibt, so ist die Zerstörung doch schöpferisch, und am Ende fällt der Wohlstand den Menschen wie eine reife Frucht in den Schoß.

Man muss kein Marxist sein, um zu sehen, dass es um die kapitalistische Verheißung derzeit nicht gut bestellt ist. Der Beinahe-Crash des Finanzsystems gibt all jenen recht, für die die unsichtbare Hand des Marktes nur deshalb unsichtbar ist, weil es sie gar nicht gibt. Nun ist die Ratlosigkeit groß. Noch gestern wollten die ökonomischen Eliten den Staat zum Hilfskellner im Kasino-Kapitalismus degradieren; heute rufen sie kleinlaut nach seiner helfenden Hand, damit er brav ihre Zeche zahlt. In der Tat, niemand anderes als Josef »Victory« Ackermann, Chef der Deutschen Bank, hat mit seinem spektakulären Eingeständnis das neoliberale Dogma von der Klugheit des Marktes in Trümmer gelegt: »Ich glaube nicht allein an die Selbstheilungskräfte der Märkte.«

An die Selbstheilungskräfte des Marktes glauben die in Bochum entlassenen Mitarbeiter der Elektrofirma Nokia wohl ebenso wenig wie jene Angestellten, die von Henkel, Siemens, Continental oder BMW trotz satter Gewinne »abgebaut« werden. Immer länger wird die Liste von Unternehmen, die das kapitalistische Urversprechen – »Rendite schafft Arbeitsplätze« – nicht mehr einlösen wollen. Oder, aus ihrer Sicht, unter dem Druck der Globalisierung gar nicht mehr einlösen können.

Diese Entwicklung ist neu. Bislang galt das goldene Motto, wachsende Gewinne produzierten eine wachsende Zahl von Arbeitsplätzen und nach der kurzen Nacht der Stagnation folge der strahlende Morgen des Aufschwungs. Nichts anderes haben rot-grüne Agenda-Politiker und ihre Unternehmensberater dem Wahlvolk ins Ohr posaunt. Man müsse nur den Gürtel enger schnallen und Profite wieder wachsen lassen, dann werde man reich belohnt.

Tatsächlich wächst heute beides gleichzeitig, sowohl die Rendite wie auch die Unterschicht. Eine neue Studie des Deutschen Instituts für Wirtschaftsforschung belegt, dass auch die bislang stabile Mittelschicht in atemberaubendem Tempo in einer Richtung wegbricht: nach unten. Die bürgerliche Mitte, bislang der ökonomisch und politisch zuverlässigste Stützpfeiler der Republik, wankt, und selbst der Spiegel, dem es mit der rot-grünen »Steuerverschenkungspolitik« (Franz Walter) gar nicht schnell genug gehen konnte, ist von der »Abwärtsmobilität« alarmiert: »Millionen rutschen ab.«

Bekanntlich beschweren sich konservative wie neuliberale Intellektuelle gern darüber, das linke Gift von Gleichheit und Gerechtigkeit lähme kreative Energien und werfe Deutschland im Standort-Roulette auf hintere Plätze zurück. Das war schon immer ein Gerücht, nun ist es eine Falschmeldung. In Wirklichkeit wird die soziale Bruchlinie tiefer und die »Armut im Überfluss« größer. Jeden kann es treffen. Die Schere zwischen denen, die »drinnen«, und denen, die »draußen« sind, geht zuverlässig auseinander. Die Nettolöhne sanken in den vergangenen drei Jahren um 3,5 Prozent, während die Unternehmensgewinne in der jüngsten Aufschwungphase um 25 Prozent anzogen. Allein im vergangenen Jahr stiegen die Gehälter der Topmanager um durchschnittlich 20 Prozent. All das lässt den Eindruck entstehen, in Deutschland laufe etwas dramatisch aus dem Ruder: Eine wachsende Klasse von Selbstbereicherern kommt in den Genuss flächendeckender Steuersenkungen und bildet eine risikoarme Parallelgesellschaft mit eigenen Kindergärten, eigenen Schulen und eigenen Universitäten. »Ganz unten« dagegen, bei den Chancenlosen, klingelt der Vollzugsbeamte und schnüffelt an der Matratze, ob der Hartz-IV-Empfänger eine rechtlich anstößige Bedarfsgemeinschaft mit einer staatsfinanzierten Leidensgenossin unterhält.

Mit einem Wort: Wir werden Zeugen davon, wie die prophetische Verheißung des Kapitalismus auskühlt und ihre Strahlkraft verliert. Die säkulare Utopie des Marktes (»Wohlstand für alle«) zerfällt ebenso wie die Schulbuch-Weisheit, Märkte seien per se effizient und gerecht. Laut einer Umfrage der Bertelsmann Stiftung glauben nur 15 Prozent der Bürger, es ginge in der Bundesrepublik gerecht zu – so wenige waren es noch nie.

Gewiss, Umfragen entspringen tagespolitischen Stimmungslagen und sind mit Vorsicht zu genießen. Viel einschneidender dagegen ist ein weitverbreitetes kulturelles Unbehagen – nämlich jene schwer messbare Gemengelage aus politischem Verdruss und diffuser Angst, die sich in den Köpfen der Bürger festzufressen droht. Es ist der Groll darüber, dass die Ökonomie eine Gewalt über das Leben und Denken gewonnen hat, die ihr nicht zusteht. Es ist der Zweifel, ob eine Wirtschaftsweise eine Zukunft hat, die uns präventiv dazu zwingt, den Konsum zu steigern, damit es uns morgen nicht schlechter geht als heute. Es ist die Angst vor den Großrisiken des Marktes, überhaupt vor einer richtungslosen kapitalistischen Dynamik, die durch nichts mehr, erst recht nicht durch Politiker zu steuern ist.

Damit nicht genug des Unbehagens. Ist es nicht eine kapitalistische Pathologie, dass eine überhitzte Zugewinngesellschaft die Welt mit Reichtümern vollstopft, während im Schatten ihrer maßlosen Glitzerpaläste Kinder- und Altersarmut wachsen? Könnte es nicht sein, dass unsere Art und Weise des Wirtschaftens so verrückt ist, dass sie ihren Insassen normal vorkommt? Natürlich, die Kapitalrendite ist der Glutkern kapitalistischer Rationalität. Aber ist diese Rationalität noch – vernünftig? Ist der Kapitalismus noch schöpferisch – oder schon destruktiv?

Ausgerechnet das manager magazin hat nun diese Frage gestellt und verblüffend schonungslos beschrieben, warum die »Angst die Bürotürme heraufkriecht« und das Systemvertrauen der Bürger schwindet. Es geht dabei nicht um den Verlust irgendwelcher »Werte«, die heute salbungsvoll beschworen und morgen vergessen werden. Es geht auch nicht um handelsübliches Elitenversagen oder die Glaubwürdigkeit eines Managers, der schneller als die Post sein Geld am Fiskus vorbeischleust. Es geht um die Legitimität der Wirtschaftsform insgesamt. »Die Bürger stellen die Systemfrage… Bislang gärt der Frust im Stillen. Ganz langsam und fast unsichtbar höhlt er die westlichen Marktdemokratien von innen aus.«

Bislang konnte sich der Kapitalismus damit rechtfertigen, seine psychosozialen Kosten, die Produktion von Angst und Ungewissheit, seien, aufs Ganze gesehen, vernünftig und dem Gemeinwohl zuträglich. Doch inzwischen macht nicht einmal mehr das lang ersehnte Wachstum glücklich, wie die freudlose Freude am Aufschwung beweist. Auch wenn die Arbeitslosenzahlen sinken und der allseits verachtete Staat scheinbar wieder Handlungsspielraum bekommt, so ändert dies nichts am kollektiven Unbehagen darüber, dass das Wachstum zum Selbstzweck verkommen ist. Das heißt, die Wirtschaft muss nicht deshalb wachsen, weil es ungesättigten Bedarf gäbe, sondern weil ein immanenter Wachstumszwang besteht, der mit irrwitzigem Aufwand an merkantiler Fantasie und Reklame bedient werden muss – obwohl es von allem längst zu viel gibt und eine Knappheit an Knappheit, ein Mangel an Mangel allen die Laune verdirbt.

Der Markt vermehrt die Optionen. Aber vermehrt er auch die Freiheit?

Zugegeben, der kapitalistische Markt hat die Wahlmöglichkeiten des Einzelnen traumhaft vermehrt. Darin liegt seine verführerische Kraft und seine ewige Attraktion. Der Markt ist eine institutionalisierte Form von Freiheit, die alles »Ständische verdampfen« lässt (Karl Marx) und dem Einzelnen erlaubt, sich aus überkommenen Bindungen zu lösen und unabhängig zu leben.

Doch bekanntlich treten die Waren nicht bloß als Waren auf, sondern als Glücksversprechen, als »identity goods« und »Drehbücher« fürs Dasein. Verkauft werden Eintrittsbilletts in Stil-Sphären, Bilder von Freiheit und Unverwundbarkeit. Mögen sich die Menschen mit Hilfe von Konsumgütern durchaus eine eigene Identität schaffen, so ist doch die Wahlfreiheit, die ihnen der Markt dabei gewährt, noch lange nicht identisch mit der Freiheit selbst. Der Kapitalismus, so schreibt der kanadische, zu Unrecht als konservativ geltende Philosoph Charles Taylor, verwechsele die Vermehrung von Optionen mit der Vermehrung substanzieller Lebensziele. Anders gesagt: Die Ethik von »Freiheit« und »Individualismus«, die den Markt rechtfertigen sollte, schrumpft auf bloße »Wahlfreiheit«, im schlimmsten Fall auf die Ökonomisierung des Begehrens. Der Kapitalismus ermöglicht zwar Freiheit, aber er verdunkelt zugleich ihre sinnvollen Ziele, den normativen Gehalt dieser Freiheit. Am Ende, unterm Schaumteppich multipler Optionen, wäre dann das Wichtigste unauffindbar: die Bilder eines gelingenden, ökonomisch nicht reduzierten Lebens.

Was für den Glauben an die Konsumfreiheit gilt, gilt für seine Zwillingsschwester, die gute alte Fortschrittsreligion, schon lange. Sie ist aschfahl geworden und lockt so recht niemanden hinterm Ofen hervor. Was einmal »heiliger« Fortschritt hieß, das ist auf eine profane Innovation zusammengeschnurrt. Der nächste Rasierapparat hat vier statt drei Klingen, vermutlich mit Innenbeleuchtung inklusive Radio und Rauchmelder. Immer schneller auf den übersättigten Markt geworfene Innovationen vermehren zwar »Features« und Möglichkeiten, aber anders als die verblichene Fortschrittsreligion setzen sie kein Pathos mehr frei. Und dass die gentechnische Manipulation von Lebensmitteln oder eine bioindustriell betriebene Menschenzüchtung den Beifall der Massen findet, ist nicht bekannt. Nachdem die digitale Revolution durchgesetzt ist, nährt nur noch die Umwelttechnologie stille Hoffnungen, besteht ihr Fortschritt doch darin, die Folgen des Fortschritts abzumildern.

Wie drastisch sich der kapitalistische Mythos entzaubert hat, zeigt schon die Veränderung der ökonomischen Rhetorik. Wo früher die Schalmeienklänge der Fortschrittsreligion erklangen, da tönt heute der metallische Sound des Sachzwangs, oft genug auch die Drohung mit dem Abbau von Arbeitsplätzen und dem Verlust der Wettbewerbsfähigkeit. Die Versprechensökonomie hat sich in eine eiskalte Erpressungsökonomie verwandelt, in den Imperativ des »Du musst«. Je nach Konjunktur werfen ihre apokalyptischen Reiter die Angstmaschine an und prophezeien dem Volk für den Fall, dass es keine Opfer bringt und bei weniger Lohn härter arbeitet, den Untergang des Vaterlandes.

Bei so viel Sehnsucht nach Härte und Opfer verwundert es nicht, dass der menschenfreundlichste Mythos des Kapitalismus spurlos verschwunden ist, sein süßes Versprechen auf freie Zeit und Entlastung, auf wachsende Muße und Selbstbildung. Diese Verheißung hat sich unter der Herrschaft der Kostenkiller, Lebensbeschleuniger und Marktlückenfüller buchstäblich in Luft aufgelöst. Die Arbeitszeiten verflüssigen sich, die Grenze zwischen Beruflichem und Privatem verschwindet. Nicht mehr lange, und die alte Festanstellung gehört der Vergangenheit an und wird durch kurzfristige »Arbeitsprojekte« ersetzt. Jeder ist darin sein eigener Zeitmanager. Die Zeit, die er durch Rationalisierungsfortschritte »erwirtschaftet«, darf auf keinen Fall verschenkt – sie muss vielmehr unverzüglich re-investiert und aufs Neue kapitalisiert werden. Überhaupt greifen Wachstumszwang und Beschleunigungszwang bruchlos ineinander; die Arbeit wird verdichtet, und die Zeithorizonte der Produktion werden kürzer. Immer weniger Bäcker sollen immer größere Brötchen backen, während die Überflüssigen arbeitslos Däumchen drehen oder in prekärer Selbstbewirtschaftung ihrem traurigen Marktschicksal entgegenharren.

Wie sehr die Ökonomie eine autonome, politisch kaum zu steuernde Macht geworden ist; wie sehr sie sich dabei von der Gesellschaft entkoppelt und verselbstständigt hat, dies zeigt in aller Unerbittlichkeit der »neue«, der börsengetriebene Kapitalismus. In seinen Unternehmen haben nicht mehr lokale Patriarchen das Sagen, sondern milliardenschwere Fondsfirmen, die nach Leibeskräften versuchen, sich auf der Prärie der Weltgesellschaft das fetteste Wild abzujagen. Dieser Kapitalismus funktioniert nach der Logik von Exzess und Selbstüberbietung und bringt aus sich selbst heraus keine Grenze hervor. Genug ist ihm nicht genug, und das Maximum von heute ist nur das Minimum von morgen. Aus Sicht der Manager kann das auch gar nicht anders sein, denn die Globalisierung zwingt sie bei Strafe ihres Untergangs zur Selbstverteidigung. Rendite ist der Abwehrzauber im Überlebenskampf. Sie steigert die Wettbewerbsfähigkeit und schützt vor feindlicher Übernahme.

Der »neue« Kapitalismus verändert, um es alteuropäisch zu sagen, auch das Bild vom Menschen. Ökonomisch gesehen, ist der Einzelne nur mehr ein frei verfügbares, superflexibles Subjekt, das vom Staat marktfähig ausgebildet, von Zeitarbeitsfirmen ausgeliehen und just in time dem Produktionsprozess zugeführt wird – bis zu seiner allfälligen Entlassung. Selbst freundliche Opfergaben, zum Beispiel freiwilliger Lohnverzicht, stimmen den Willkürgott der Rendite dann nicht mehr gnädig. Aus heiterem Himmel enden seine »schöpferischen« Interessen. Er stößt die Leiharbeiter ab und sucht sich in Erfüllung seiner immanenten Grenzenlosigkeit die Opferstätten woanders. Etwa in Rumänien oder besser noch: in einem Land, wo das Humankapital noch billiger, noch flexibler ist.

Wie man weiß, besitzt der Kapitalismus ein großes Talent dafür, die sozialen und seelischen Nebenkosten seiner Selbstentfaltung abzuwälzen und unsichtbar zu machen. In Krisentagen ist stets jemand anderes schuld, zum Beispiel die Trägheit der Seelen oder die Selbstsucht des Managers, die saumselige Gesellschaft oder der faule Arbeitslose. Wahlweise auch die mimosenhafte Natur, die auf zarte Ausbeutungsversuche hysterisch mit einer Klimakatastrophe reagiert. Was auch immer geschieht – die Folgen des Kapitalismus werden externalisiert. Sie werden anderen zur Last gelegt (»Gewerkschaften!«) oder durch Moralisierung (»fehlende Werte!«) von der Bildfläche gezaubert. Zurück bleibt das natürlich unschuldige, das ruhelose Kreisen des abstrakten Kapitals in sich selbst.

Dass der globalisierte Kapitalismus auch das Vertrauen in die Demokratie untergräbt, dies ist ein Kollateralschaden, der bislang erfolgreich verdrängt werden konnte. Damit ist es nun vorbei. Die Wahlbeteiligung geht langsam, aber sicher auf Werte zurück, die einem aus einer »unterregulierten, sich in relativem Niedergang« (manager magazin) befindenden Gesellschaft vertraut sind – aus den Vereinigten Staaten. Auch das Ansehen demokratischer Institutionen bröckelt besorgniserregend. Vor allem der Bundestag musste einen dramatischen Prestigeverlust hinnehmen, weil immer weniger Bürger glauben, die Demokratie sei in der Lage, die sozialen Probleme des Landes zu lösen.

Warum das so ist, liegt auf der Hand: Kapitalismus und Demokratie gelten zu Recht als historisches Zwillingspaar, als glückliche Liaison von Freiheit und Gerechtigkeit. Deshalb werden die politischen Parteien als Erste für soziale Verwerfungen abgestraft, und ihre Vertreter müssen den Kopf für Entscheidungen hinhalten, die nicht sie, sondern globale Konzerne getroffen haben.

Dass das neoliberale Einheitsdenken rapide im Kurs sinkt und selbst christdemokratische Politiker nicht mehr glauben, man müsse dem Kapital nur das Brautbett aufschlagen, dann werde es sich schon dauerhaft im Lande niederlassen, ist nur ein schwacher Trost und wird nicht helfen. Das Einzige, was die spekulativen Exzesse des Finanzkapitalismus mäßigen könnte, wären internationale Abkommen, mit denen sich – wie beim Klimaschutz – alle Nationen verpflichteten, belastbare Standards aufzustellen, das Spekulantengewerbe an die Kette zu legen und Dampf aus dem Kessel zu lassen.

Was fürchten junge Manager? Dass bald die Barrikaden brennen

Das klingt wie Zukunftsmusik, und das ist es auch. Andererseits: Falls die »Große Transformation«, die politische Mäßigung der entfesselten Weltökonomie nicht gelingt, werden die nationalen Demokratien ihren historischen Charme verlieren und auf den grauen Pragmatismus einer Problemlösungsbedarfsgemeinschaft zusammenschrumpfen. Frei gewählte, unter austauschbaren Parteiabzeichen auftretende Technokraten arbeiten eine Sanierungsagenda ab und erledigen, was unterm Druck der Standortkonkurrenz gerade so anfällt. Die stolze Demokratie, das Versprechen von Freiheit und Gerechtigkeit, verblasst zu einer Reparaturdemokratie, die nur noch die Suppe auslöffelt, die ihr die globalisierte Moderne eingebrockt hat.

Was dann folgt, kann man ahnen. Irgendwann wird die Stimmung im Westen umschlagen, und dann wird es heißen, die Tage der liberalen Demokratie seien gezählt, weil sie unfähig sei, der Bedrohung durch neue ökonomische Weltmächte zu trotzen. Tatsächlich werden die höchsten Wachstumsraten derzeit in Halbdemokratien oder Volldiktaturen erzielt, von marktradikalen Maoisten oder islamischen Stammesfürsten, die den liberalen Kapitalismus herausfordern. Die Fronten verlaufen nicht mehr wie vor 1989 zwischen Staatswirtschaft und Marktwirtschaft, sondern zwischen zwei Spielarten des Kapitalismus, zwischen einem autoritären und einem freiheitlichen.

Doch wer sagt eigentlich, dass westliche Demokratien auf diese neue Herausforderung genauso reagieren werden wie bei der Systemkonkurrenz mit dem Kommunismus? Wer sagt, dass sie auf die Freiheit setzen, um dem autoritären Ausbeutungskapitalismus Paroli zu bieten? Es könnte auch ganz anders kommen. Politische Eliten und rechte Intellektuelle könnten aus der ökonomisch verursachten Legitimationskrise der Demokratie die Lehre ziehen, dass auch der liberale Kapitalismus endlich autoritärer werden und durch Demokratieverzicht neue ökonomische Triebkräfte entfesseln muss.

Die Denkmuster dafür liegen bereit. Nicht nur aus den einschlägigen Carl-Schmitt-Milieus ist immer häufiger die »dringende« Nachfrage zu hören, ob die Schönwetterdemokratie noch zeitgemäß sei und ob wir uns ihren egalitären Geist »noch leisten können«. Tenor: Wenn die Demokratie durch ihre langen Entscheidungsketten das Wachstum bremst und soziale Spaltung befördert, dann müssen wir über diese Regierungsform neu nachdenken. Auch das von Juristen gern unters Volk gebrachte Argument, der Staat müsse wieder Härte zeigen und Opfer verlangen, ist für ökonomische Bedrohungslagen anschlussfähig. Der blockierende Bürger muss dann eben das Opfer der Gerechtigkeit und der Freiheit bringen, damit das Wachstum wieder Fahrt aufnimmt, die asiatische Herausforderung pariert und der soziale Zerfall gestoppt wird.

Übrigens, das manager magazin hat auch verraten, was junge Führungskräfte am meisten fürchten: dass eines Tages wieder Barrikaden brennen.

Bij het overlijden van André De Smet

hieronder de originele versie van een verloren gewaand interview met John Lennon, verschenen in "The red Mole", (de rode mol!) een links blad, in 1971 

By TARIQ ALI and ROBIN BLACKBURN

Tariq Ali: Your latest record and your recent public statements, especially the interviews in Rolling Stone magazine, suggest that your views are becoming increasingly radical and political. When did this start to happen?

John Lennon: I've always been politically minded, you know, and against the status quo. It's pretty basic when you're brought up, like I was, to hate and fear the police as a natural enemy and to despise the army as something that takes everybody away and leaves them dead somewhere.

I mean, it's just a basic working class thing, though it begins to wear off when you get older, get a family and get swallowed up in the system.

In my case I've never not been political, though religion tended to overshadow it in my acid days; that would be around '65 or '66. And that religion was directly the result of all that superstar shit--religion was an outlet for my repression. I thought, 'Well, there's something else to life, isn't there? This isn't it, surely?'

But I was always political in a way, you know. In the two books I wrote, even though they were written in a sort of Joycean gobbledegook, there's many knocks at religion and there is a play about a worker and a capitalist. I've been satirising the system since my childhood. I used to write magazines in school and hand them around.

I was very conscious of class, they would say with a chip on my shoulder, because I knew what happened to me and I knew about the class repression coming down on us--it was a fucking fact but in the hurricane Beatle world it got left out, I got farther away from reality for a time.

TA: What did you think was the reason for the success of your sort of music?

JL: Well, at the time it was thought that the workers had broken through, but I realise in retrospect that it's the same phoney deal they gave the blacks, it was just like they allowed blacks to be runners or boxers or entertainers. That's the choice they allow you--now the outlet is being a pop star, which is really what I'm saying on the album in 'Working class hero'. As I told Rolling Stone, it's the same people who have the power, the class system didn't change one little bit.

Of course, there are a lot of people walking around with long hair now and some trendy middle class kids in pretty clothes. But nothing changed except that we all dressed up a bit, leaving the same bastards running everything.

Robin Blackburn: Of course, class is something the American rock groups haven't tackled yet.

JL: Because they're all middle class and bourgeois and they don't want to show it. They're scared of the workers, actually, because the workers seem mainly right-wing in America, clinging on to their goods. But if these middle class groups realise what's happening, and what the class system has done, it's up to them to repatriate the people and to get out of all that bourgeois shit.

TA: When did you start breaking out of the role imposed on you as a Beatle?

JL: Even during the Beatle heyday I tried to go against it, so did George. We went to America a few times and Epstein always tried to waffle on at us about saying nothing about Vietnam. So there came a time when George and I said 'Listen, when they ask next time, we're going to say we don't like that war and we think they should get right out.' That's what we did. At that time this was a pretty radical thing to do, especially for the 'Fab Four'. It was the first opportunity I personally took to wave the flag a bit.

But you've got to remember that I'd always felt repressed. We were all so pressurised that there was hardly any chance of expressing ourselves, especially working at that rate, touring continually and always kept in a cocoon of myths and dreams. It's pretty hard when you are Caesar and everyone is saying how wonderful you are and they are giving you all the goodies and the girls, it's pretty hard to break out of that, to say 'Well, I don't want to be king, I want to be real.' So in its way the second political thing I did was to say 'The Beatles are bigger than Jesus.' That really broke the scene, I nearly got shot in America for that. It was a big trauma for all the kids that were following us. Up to then there was this unspoken policy of not answering delicate questions, though I always read the papers, you know, the political bits.

The continual awareness of what was going on made me feel ashamed I wasn't saying anything. I burst out because I could no longer play that game any more, it was just too much for me. Of course, going to America increased the build up on me, especially as the war was going on there. In a way we'd turned out to be a Trojan horse. The 'Fab Four' moved right to the top and then sang about drugs and sex and then I got into more and more heavy stuff and that's when they started dropping us.

RB: Wasn't there a double charge to what you were doing right from the beginning?

Yoko Ono: You were always very direct.

JL: Yes, well, the first thing we did was to proclaim our Liverpoolness to the world, and say 'It's all right to come from Liverpool and talk like this'. Before, anybody from Liverpool who made it, like Ted Ray, Tommy Handley, Arthur Askey, had to lose their accent to get on the BBC. They were only comedians but that's what came out of Liverpool before us. We refused to play that game. After The Beatles came on the scene everyone started putting on a Liverpudlian accent.

TA: In a way you were even thinking about politics when you seemed to be knocking revolution?

JL: Ah, sure, 'Revolution' . There were two versions of that song but the underground left only picked up on the one that said 'count me out'. The original version which ends up on the LP said 'count me in' too; I put in both because I wasn't sure. There was a third version that was just abstract, musique concrete, kind of loops and that, people screaming. I thought I was painting in sound a picture of revolution--but I made a mistake, you know. The mistake was that it was anti-revolution.

On the version released as a single I said 'when you talk about destruction you can count me out'. I didn't want to get killed. I didn't really know that much about the Maoists, but I just knew that they seemed to be so few and yet they painted themselves green and stood in front of the police waiting to get picked off. I just thought it was unsubtle, you know. I thought the original Communist revolutionaries coordinated themselves a bit better and didn't go around shouting about it. That was how I felt--I was really asking a question. As someone from the working class I was always interested in Russia and China and everything that related to the working class, even though I was playing the capitalist game.

At one time I was so much involved in the religious bullshit that I used to go around calling myself a Christian Communist, but as Janov says, religion is legalised madness. It was therapy that stripped away all that and made me feel my own pain.

RB: This analyst you went to, what's his name. ..

JL: Janov ...

RB: His ideas seem to have something in common with Laing in that he doesn't want to reconcile people to their misery, to adjust them to the world but rather to make them face up to its causes?

JL: Well, his thing is to feel the pain that's accumulated inside you ever since your childhood. I had to do it to really kill off all the religious myths. In the therapy you really feel every painful moment of your life--it's excruciating, you are forced to realise that your pain, the kind that makes you wake up afraid with your heart pounding, is really yours and not the result of somebody up in the sky. It's the result of your parents and your environment.

As I realised this it all started to fall into place. This therapy forced me to have done with all the God shit. All of us growing up have come to terms with too much pain. Although we repress it, it's still there. The worst pain is that of not being wanted, of realising your parents do not need you in the way you need them.

When I was a child I experienced moments of not wanting to see the ugliness, not wanting to see not being wanted. This lack of love went into my eyes and into my mind. Janov doesn't just talk to you about this but makes you feel it--once you've allowed yourself to feel again, you do most of the work yourself.

When you wake up and your heart is going like the clappers or your back feels strained, or you develop some other hang-up, you should let your mind go to the pain and the pain itself will regurgitate the memory which originally caused you to suppress it in your body. In this way the pain goes to the right channel instead of being repressed again, as it is if you take a pill or a bath, saying 'Well, I'll get over it'. Most people channel their pain into God or masturbation or some dream of making it.

The therapy is like a very slow acid trip which happens naturally in your body. It is hard to talk about, you know, because--you feel 'I am pain' and it sounds sort of arbitrary, but pain to me now has a different meaning because of having physically felt all these extraordinary repressions. It was like taking gloves off, and feeling your own skin for the first time.

It's a bit of a drag to say so, but I don't think you can understand this unless you've gone through it--though I try to put some of it over on the album. But for me at any rate it was all part of dissolving the God trip or father-figure trip. Facing up to reality instead of always looking for some kind of heaven.

RB: Do you see the family in general as the source of these repressions?

JL: Mine is an extreme case, you know. My father and mother split and I never saw my father until I was 20, nor did I see much more of my mother. But Yoko had her parents there and it was the same....

YO: Perhaps one feels more pain when parents are there. It's like when you're hungry, you know, it's worse to get a symbol of a cheeseburger than no cheeseburger at all. It doesn't do you any good, you know. I often wish my mother had died so that at least I could get some people's sympathy. But there she was, a perfectly beautiful mother.

JL: And Yoko's family were middle-class Japanese but it's all the same repression. Though I think middle-class people have the biggest trauma if they have nice imagey parents, all smiling and dolled up. They are the ones who have the biggest struggle to say, 'Goodbye mummy, goodbye daddy'.

TA: What relation to your music has all this got?

JL: Art is only a way of expressing pain. I mean the reason Yoko does such far out stuff is that it's a far out kind of pain she went through.

RB: A lot of Beatle songs used to be about childhood...

JL: Yeah, that would mostly be me...

RB: Though they were very good there was always a missing element...

JL: That would be reality, that would be the missing element. Because I was never really wanted. The only reason I am a star is because of my repression. Nothing else would have driven me through all that if I was 'normal'...

YO: ... and happy ...

JL: The only reason I went for that goal is that I wanted to say: 'Now, mummy-daddy, will you love me?'

TA: But then you had success beyond most people's wildest dreams...

JL: Oh, Jesus Christ, it was a complete oppression. I mean we had to go through humiliation upon humiliation with the middle classes and showbiz and Lord Mayors and all that. They were so condescending and stupid. Everybody trying to use us. It was a special humiliation for me because I could never keep my mouth shut and I'd always have to be drunk or pilled to counteract this pressure. It was really hell ...

YO: It was depriving him of any real experience, you know...

JL: It was very miserable. I mean apart from the first flush of making it--the thrill of the first number one record, the first trip to America. At first we had some sort of objective like being as big as Elvis--moving forward was the great thing, but actually attaining it was the big let-down. I found I was having continually to please the sort of people I'd always hated when I was a child. This began to bring me back to reality.

I began to realise that we are all oppressed which is why I would like to do something about it, though I'm not sure where my place is.

RB: Well, in any case, politics and culture are linked, aren't they? I mean, workers are repressed by culture not guns at the moment ...

JL: ... they're doped ...

RB: And the culture that's doping them is one the artist can make or break...

JL: That's what I'm trying to do on my albums and in these interviews. What I'm trying to do is to influence all the people I can influence. All those who are still under the dream and just put a big question mark in their mind. The acid dream is over, that is what I'm trying to tell them.

RB: Even in the past, you know, people would use Beatle songs and give them new words. 'Yellow submarine' , for instance, had a number of versions. One that strikers used to sing began 'We all live on bread and margarine' ; at LSE we had a version that began 'We all live in a Red LSE'.

JL: I like that. And I enjoyed it when football crowds in the early days would sing 'All together now'--that was another one. I was also pleased when the movement in America took up 'Give peace a chance' because I had written it with that in mind really. I hoped that instead of singing 'We shall overcome' from 1800 or something, they would have something contemporary. I felt an obligation even then to write a song that people would sing in the pub or on a demonstration. That is why I would like to compose songs for the revolution now ...

RB: We only have a few revolutionary songs and they were composed in the 19th century. Do you find anything in our musical traditions which could be used for revolutionary songs?

JL: When I started, rock and roll itself was the basic revolution to people of my age and situation. We needed something loud and clear to break through all the unfeeling and repression that had been coming down on us kids. We were a bit conscious to begin with of being imitation Americans. But we delved into the music and found that it was half white country and western and half black rhythm and blues. Most of the songs came from Europe and Africa and now they were coming back to us. Many of Dylan's best songs came from Scotland, Ireland or England. It was a sort of cultural exchange.

Though I must say the more interesting songs to me were the black ones because they were more simple. They sort of saidshake your arse, or your prick, which was an innovation really. And then there were the field songs mainly expressing the pain they were in. They couldn't express themselves intellectually so they had to say in a very few words what was happening to them. And then there was the city blues and a lot of that was about sex and fighting.

A lot of this was self-expression but only in the last few years have they expressed themselves completely with Black Power, like Edwin Starr making war records. Before that many black singers were still labouring under that problem of God; it was often 'God will save us'. But right through the blacks were singing directly and immediately about their pain and also about sex, which is why I like it.

RB: You say country and western music derived from European folk songs. Aren't these folk songs sometimes pretty dreadful stuff, all about losing and being defeated?

JL: As kids we were all opposed to folk songs because they were so middle-class. It was all college students with big scarfs and a pint of beer in their hands singing folk songs in what we call la-di-da voices-'I worked in a mine in New-cast-le' and all that shit. There were very few real folk singers you know, though I liked Dominic Behan a bit and there was some good stuff to be heard in Liverpool. Just occasionally you hear very old records on the radio or TV of real workers in Ireland or somewhere singing these songs and the power of them is fantastic.

But mostly folk music is people with fruity voices trying to keep alive something old and dead. It's all a bit boring, like ballet: a minority thing kept going by a minority group. Today's folk song is rock and roll. Although it happened to emanate from America, that's not really important in the end because we wrote our own music and that changed everything.

RB: Your album, Yoko, seems to fuse avant-garde modern music with rock. I'd like to put an idea to you I got from listening to it. You integrate everyday sounds, like that of a train, into a musical pattern. This seems to demand an aesthetic measure of everyday life, to insist that art should not be imprisoned in the museums and galleries, doesn't it?

YO: Exactly. I want to incite people to loosen their oppression by giving them something to work with, to build on. They shouldn't be frightened of creating themselves--that's why I make things very open, with things for people to do, like in my book [Grapefruit].

Because basically there are two types of people in the world: people who are confident because they know they have the ability to create, and then people who have been demoralised, who have no confidence in themselves because they have been told they have no creative ability, but must just take orders. The Establishment likes people who take no responsibility and cannot respect themselves.

RB: I suppose workers' control is about that...

JL: Haven't they tried out something like that in Yugoslavia; they are free of the Russians. I'd like to go there and see how it works.

TA: Well, they have; they did try to break with the Stalinist pattern. But instead of allowing uninhibited workers' control, they added a strong dose of political bureaucracy. It tended to smother the initiative of the workers and they also regulated the whole system by a market mechanism which bred new inequalities between one region and another.

JL: It seems that all revolutions end up with a personality cult--even the Chinese seem to need a father-figure. I expect this happens in Cuba too, with Che and Fidel. In Western-style Communism we would have to create an almost imaginary workers' image of themselves as the father-figure.

RB: That's a pretty cool idea--the Working Class becomes its own Hero. As long as it was not a new comforting illusion, as long as there was a real workers' power. If a capitalist or bureaucrat is running your life then you need to compensate with illusions.

YO: The people have got to trust in themselves.

TA: That's the vital point. The working class must be instilled with a feeling of confidence in itself. This can't be done just by propaganda--the workers must move, take over their own factories and tell the capitalists to bugger off. This is what began to happen in May 1968 in France...the workers began to feel their own strength.

JL: But the Communist Party wasn't up to that, was it?

RB: No, they weren't. With 10 million workers on strike they could have led one of those huge demonstrations that occurred in the centre of Paris into a massive occupation of all government buildings and installations, replacing de Gaulle with a new institution of popular power like the Commune or the original Soviets--that would have begun a real revolution but the French C.P. was scared of it. They preferred to deal at the top instead of encouraging the workers to take the initiative themselves...

JL: Great, but there's a problem about that here you know. All the revolutions have happened when a Fidel or Marx or Lenin or whatever, who were intellectuals, were able to get through to the workers. They got a good pocket of people together and the workers seemed to understand that they were in a repressed state. They haven't woken up yet here, they still believe that cars and tellies are the answer. You should get these left-wing students out to talk with the workers, you should get the school-kids involved with The Red Mole.

TA: You're quite right, we have been trying to do that and we should do more. This new Industrial Relations Bill the Government is trying to introduce is making more and more workers realise what is happening...

JL: I don't think that Bill can work. I don't think they can enforce it. I don't think the workers will co-operate with it. I thought the Wilson Government was a big let-down but this Heath lot are worse. The underground is being harrassed, the black militants can't even live in their own homes now, and they're selling more arms to the South Africans. Like Richard Neville said, there may be only an inch of difference between Wilson and Heath but it's in that inch that we live....

TA: I don't know about that; Labour brought in racialist immigration policies, supported the Vietnam war and were hoping to bring in new legislation against the unions.

RB: It may be true that we live in the Inch of difference between Labour and Conservative but so long as we do we'll be impotent and unable to change anything. If Heath is forcing us out of that inch maybe he's doing us a good turn without meaning to...

JL: Yes, I've thought about that, too. This putting us in a corner so we have to find out what is coming down on other people. I keep on reading the Morning Star [the Communist newspaper] to see if there's any hope, but it seems to be in the 19th century; it seems to be written for dropped-out, middle-aged liberals.

We should be trying to reach the young workers because that's when you're most idealistic and have least fear.

Somehow the revolutionaries must approach the workers because the workers won't approach them. But it's difficult to know where to start; we've all got a finger in the dam. The problem for me is that as I have become more real, I've grown away from most working-class people--you know what they like is Engelbert Humperdinck. It's the students who are buying us now, and that's the problem. Now The Beatles are four separate people, we don't have the impact we had when we were together...

RB: Now you're trying to swim against the stream of bourgeois society, which is much more difficult.

JL: Yes, they own all the newspapers and they control all distribution and promotion. When we came along there was only Decca, Philips and EMI who could really produce a record for you. You had to go through the whole bureaucracy to get into the recording studio. You were in such a humble position, you didn't have more than 12 hours to make a whole album, which is what we did in the early days.

Even now it's the same; if you're an unknown artist you're lucky to get an hour in a studio--it's a hierarchy and if you don't have hits, you don't get recorded again. And they control distribution. We tried to change that with Apple but in the end we were defeated. They still control everything. EMI killed our album Two Virgins because they didn't like it. With the last record they've censored the words of the songs printed on the record sleeve. Fucking ridiculous and hypocritical--they have to let me sing it but they don't dare let you read it. Insanity.

RB: Though you reach fewer people now, perhaps the effect can be more concentrated.

JL: Yes, I think that could be true. To begin with, working class people reacted against our openness about sex. They are frightened of nudity, they're repressed in that way as well as others. Perhaps they thought 'Paul is a good lad, he doesn't make trouble'.

Also when Yoko and I got married, we got terrible racialist letters--you know, warning me that she would slit my throat. Those mainly came from Army people living in Aldershot. Officers.

Now workers are more friendly to us, so perhaps it's changing. It seems to me that the students are now half-awake enough to try and wake up their brother workers. If you don't pass on your own awareness then it closes down again. That is why the basic need is for the students to get in with the workers and convince them that they are not talking gobbledegook. And of course it's difficult to know what the workers are really thinking because the capitalist press always only quotes mouthpieces like Vic Feather* anyway. [Ed. Note: Vic Feather 1908-76 was General Secretary of the TUC from 1969-73.]

So the only thing is to talk to them directly, especially the young workers. We've got to start with them because they know they're up against it. That's why I talk about school on the album. I'd like to incite people to break the framework, to be disobedient in school, to stick their tongues out, to keep insulting authority.

YO: We are very lucky really, because we can create our own reality, John and me, but we know the important thing is to communicate with other people.

JL: The more reality we face, the more we realise that unreality is the main programme of the day. The more real we become, the more abuse we take, so it does radicalise us in a way, like being put in a corner. But it would be better if there were more of us.

YO: We mustn't be traditional in the way we communicate with people--especially with the Establishment. We should surprise people by saying new things in an entirely new way. Communication of that sort can have a fantastic power so long as you don't do only what they expect you to do.

RB: Communication is vital for building a movement, but in the end it's powerless unless you also develop popular force.

YO: I get very sad when I think about Vietnam where there seems to be no choice but violence. This violence goes on for centuries perpetuating itself. In the present age when communication is so rapid, we should create a different tradition, traditions are created everyday. Five years now is like 100 years before. We are living in a society that has no history. There's no precedent for this kind of society so we can break the old patterns.

TA: No ruling class in the whole of history has given up power voluntarily and I don't see that changing.

YO: But violence isn't just a conceptual thing, you know. I saw a programme about this kid who had come back from Vietnam--he'd lost his body from the waist down. He was just a lump of meat, and he said, 'Well, I guess it was a good experience.'

JL: He didn't want to face the truth, he didn't want to think it had all been a waste...

YO: But think of the violence, it could happen to your kids ...

RB: But Yoko, people who struggle against oppression find themselves attacked by those who have a vested interest in nothing changing, those who want to protect their power and wealth. Look at the people in Bogside and Falls Road in Northern Ireland; they were mercilessly attacked by the special police because they began demonstrating for their rights. On one night in August 1969, seven people were shot and thousands driven from their homes. Didn't they have a right to defend themselves?

YO: That's why one should try to tackle these problems before a situation like that happens.

JL: Yes, but what do you do when it does happen, what do you do?

RB: Popular violence against their oppressors is always justified. It cannot be avoided.

YO: But in a way the new music showed things could be transformed by new channels of communication.

JL: Yes, but as I said, nothing really changed.

YO: Well, something changed and it was for the better. All I'm saying is that perhaps we can make a revolution without violence.

JL: But you can't take power without a struggle...

TA: That's the crucial thing.

JL: Because, when it comes to the nitty-gritty, they won't let the people have any power; they'll give all the rights to perform and to dance for them, but no real power...

YO: The thing is, even after the revolution, if people don't have any trust in themselves, they'll get new problems.

JL: After the revolution you have the problem of keeping things going, of sorting out all the different views. It's quite natural that revolutionaries should have different solutions, that they should split into different groups and then reform, that's the dialectic, isn't it--but at the same time they need to be united against the enemy, to solidify a new order. I don't know what the answer is; obviously Mao is aware of this problem and keeps the ball moving.

RB: The danger is that once a revolutionary state has been created, a new conservative bureaucracy tends to form around it. This danger tends to increase if the revolution is isolated by imperialism and there is material scarcity.

JL: Once the new power has taken over they have to establish a new status quo just to keep the factories and trains running.

RB: Yes, but a repressive bureaucracy doesn't necessarily run the factories or trains any better than the workers could under a system of revolutionary democracy.

JL: Yes, but we all have bourgeois instincts within us, we all get tired and feel the need to relax a bit. How do you keep everything going and keep up revolutionary fervour after you've achieved what you set out to achieve? Of course Mao has kept them up to it in China, but what happens after Mao goes? Also he uses a personality cult. Perhaps that's necessary; like I said, everybody seems to need a father figure.

But I've been reading Khrushchev Remembers. I know he's a bit of a lad himself--but he seemed to think that making a religion out of an individual was bad; that doesn't seem to be part of the basic Communist idea. Still people are people, that's the difficulty.

If we took over Britain, then we'd have the job of cleaning up the bourgeoisie and keeping people in a revolutionary state of mind.

RB: ...In Britain unless we can create a new popular power-and here that would basically mean workers' power--really controlled by, and answerable to, the masses, then we couldn't make the revolution in the first place. Only a really deep-rooted workers' power could destroy the bourgeois state.

YO: That's why it will be different when the younger generation takes over.

JL: I think it wouldn't take much to get the youth here really going. You'd have to give them free rein to attack the local councils or to destroy the school authorities, like the students who break up the repression in the universities. It's already happening, though people have got to get together more.

And the women are very important too, we can't have a revolution that doesn't involve and liberate women. It's so subtle the way you're taught male superiority.

It took me quite a long time to realise that my maleness was cutting off certain areas for Yoko. She's a red hot liberationistand was quick to show me where I was going wrong, even though it seemed to me that I was just acting naturally. That's why I'm always interested to know how people who claim to be radical treat women.

RB: There's always been at least as much male chauvinism on the left as anywhere else--though the rise of women's liberation is helping to sort that out.

JL: It's ridiculous. How can you talk about power to the people unless you realise the people is both sexes.

YO: You can't love someone unless you are in an equal position with them. A lot of women have to cling to men out of fear or insecurity, and that's not love--basically that's why women hate men...

JL: ... and vice versa ...

YO: So if you have a slave around the house how can you expect to make a revolution outside it? The problem for women is that if we try to be free, then we naturally become lonely, because so many women are willing to become slaves, and men usually prefer that. So you always have to take the chance: 'Am I going to lose my man?' It's very sad.

JL: Of course, Yoko was well into liberation before I met her. She'd had to fight her way through a man's world--the art world is completely dominated by men--so she was full of revolutionary zeal when we met. There was never any question about it: we had to have a 50-50 relationship or there was no relationship, I was quick to learn. She did an article about women in Nova more than two years back in which she said, 'Woman is the nigger of the world' .

RB: Of course we all live in an imperialist country that is exploiting the Third World, and even our culture is involved in this. There was a time when Beatle music was plugged on Voice of America....

JL: The Russians put it out that we were capitalist robots, which we were I suppose...

RB: They were pretty stupid not to see it was something different.

YO: Let' s face it, Beatles was 20th-century folksong in the framework of capitalism; they couldn't do anything different if they wanted to communicate within that framework.

RB: I was working in Cuba when Sgt Pepper was released and that's when they first started playing rock music on the radio.

JL: Well hope they see that rock and roll is not the same as Coca-Cola. As we get beyond the dream this should be easier: that's why I'm putting out more heavy statements now and trying to shake off the teeny-bopper image.

I want to get through to the right people, and I want to make what I have to say very simple and direct.

RB: Your latest album sounds very simple to begin with, but the lyrics, tempo and melody build up into a complexity one only gradually becomes aware of. Like the track 'My mummy's dead' echoes the nursery song 'Three blind mice' and it's about a childhood trauma.

JL: The tune does; it was that sort of feeling, almost like a Haiku poem. I recently got into Haiku in Japan and I just think it's fantastic. Obviously, when you get rid of a whole section of illusion in your mind you're left with great precision.

Yoko was showing me some of these Haiku in the original. The difference between them and Long fellow is immense. Instead of a long flowery poem the Haiku would say 'Yellow flower in white bowl on wooden table' which gives you the whole picture, really....

TA: How do you think we can destroy the capitalist system here in Britain, John?

JL: I think only by making the workers aware of the really unhappy position they are in, breaking the dream they are surrounded by. They think they are in a wonderful, free-speaking country. They've got cars and tellies and they don't want to think there's anything more to life. They are prepared to let the bosses run them, to see their children fucked up in school. They're dreaming someone else's dream, it's not even their own. They should realise that the blacks and the Irish are being harassed and repressed and that they will be next.

As soon as they start being aware of all that, we can really begin to do something. The workers can start to take over. Like Marx said: 'To each according to his need'. I think that would work well here. But we'd also have to infiltrate the army too, because they are well trained to kill us all.

We've got to start all this from where we ourselves are oppressed. I think it's false, shallow, to be giving to others when your own need is great. The idea is not to comfort people, not to make them feel better but to make them feel worse, to constantly put before them the degradations and humiliations they go through to get what they call a living wage.

Tariq Ali is author of the recently released Street Fighting Years (new edition) and, with David Barsamian, Speaking of Empires & Resistance. He can be reached at: Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken

De Israëlische autoriteiten beletten Kamerlid Wouter De Vriendt (Groen!) om de Gaza-strook binnen te gaan. De Vriendt maakt deel uit van een parlementaire missie naar Israël en de Palestijnse gebieden, georganiseerd door Pax Christi. De overige deelnemers konden binnen, maar De Vriendt kreeg ondanks herhaaldelijk aandringen geen groen licht. Het Belgische consulaat in Jeruzalem doet wat het kan, maar staat machteloos. Er is sprake van pestgedrag en een onbegrijpelijke beslissing van de Israëlische autoriteiten. Naar verluidt kan het een rol spelen dat De Vriendt zich in het verleden kritisch heeft uitgelaten over de Israëlische aanpak van het Palestijnse conflict en dat hij onlangs voorzitter werd van de Belgische Interparlementaire Unie voor Palestina (een officieel interparlementair ontmoetingsforum).

Onder begeleiding van de VN-organisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNRWA) trok de parlementaire missie zondagmorgen naar de grensovergang met Gaza. Sinds enkele maanden wordt Gaza door de Israëlische autoriteiten van de buitenwereld afgesloten. Er is sprake van een humanitaire crisis in Gaza. Voor Palestijnen is het bijzonder moeilijk om Gaza te verlaten, zelfs voor dringende medische hulpverlening. Gisteren hoorde de delegatie schoten en een explosie in de nabijheid van de grensovergang, te wijten aan militaire acties van het Israëlisch leger.

De twee Vlaamse Parlementsleden Jan Roegiers en Johan Verstreken kregen toegang tot Gaza, net als een meereizende journalist. Pas in de late namiddag kon ook de begeleidster van Pax Christi binnen. Wouter De Vriendt werd de toegang belet. De hele tijd werd intensief gecommuniceerd met het Belgische consulaat en de Israëlische autoriteiten. Ook vandaag werd nog geprobeerd om hem binnen te laten, echter zonder resultaat. Volgens Israël klopt er iets niet met het nummer van zijn paspoort, maar het consulaat ontkent dit ten stelligste. Blijkbaar houdt Israël kritische waarnemers liever weg uit Gaza. De Vriendt keert nu terug naar Jeruzalem en zal bij zijn thuiskomst formeel protest aantekenen.

Net als toen focussen de traditionele media op het "geweld" en worden de betogers als criminelen bestempeld door de bewindvoerders.

Net als toen is er geen enkele traditionele politieke partij of stroming die lijkt te vatten wat er aan het gebeuren is. Net als toen  lijkt er niet echt één centrale organisatie van de protestbewegingen te zijn. Net als toen lijken de betogers zelf ook nog niet echt te weten wat er aan de hand is, is er nog geen sluitende ideologie, maar eerder een uitbarsting van allerlei frustraties, uitingen van vervreemding, van verzet tegen de maatschappij zoals die in de media geprojecteerd wordt en waarin de jonge generatie zich niet herkent, of niet in wil herkennen.

De uitbarstingen staan niet op zichzelf: ze zijn symptomen van een groeiende ontevredenheid, uitingen van woede van groter wordende groepen ‘kanslozen' in het nieuwe marktparadijs (hetzelfde als vroeger maar alles drie keer zo duur)

En, net als toen,  duurt het weer verdomd lang voor er in het verkneuterende België schot in de zaak komt. Maar de Dolle Mol heeft en voortrekkersrol te vervullen, we kunnen onze historische verantwoordelijkheid nu eenmaal niet uit de weg gaan,  Daarom deze oproep voor een revolutionaire lente in België en Vlaanderen, voor een radicale uitbraak van de vrije gedachte, voor het  collectief afwerpen van het uitzichtloze consumptieharnas dat we tot in ons graf opgedrongen krijgen, voor het doorbreken van alle taboes die ons denken verlammen.

Want laat ons nu eens eerlijk wezen: is dit nu echt de beste der werelden? Wil men ons nu echt wijsmaken, dat deze maatschappij het summum is, dat er niets beters van kan gemaakt worden?

Is er nog één zogenaamde politieke partij te vinden die nog bezig is met wat de mensen in hun dagdagelijkse leven meemaken? Natuurlijk niet. Holle marketingmachines zijn het, die misschien op gemeentelijk niveau nog wel iets kunnen forceren, maar voor de rest net zo opgeconsumeerd worden door het kapitalisme als wijzelf. Wie rondkijkt , zal zien, dat er geen politieke partijen meer bestaan. Geen belangenorganisaties, die bezig zijn met de vertaling van de volkswil (de klassieke betekenis van politiek) maar op zichzelf staande KMO 's zijn het geworden, die redeneren in termen van "ons politiek marktaandeel", peilingen, valse beloftes en onverbloemd nepotisme. En als je daar iets over zegt, dan doe je zogezegd aan ‘antipolitiek". Komaan! De echte antipolitiek wordt al 25 jaar bedreven in onze eigen parlementen!

Ondertussen blijven de belastingen hoger dan ze ooit geweest zijn, verkleint de koopkracht, wordt energie duurder, werden aandelenpakketten door zwendel en oplichterij tot niets herleid, en neemt de betutteling op school, op het werk, in de media de overhand.

En zo wordt ons bestaan herleid tot het staren naar de luchtbellen van Woestijnvis, als je tenminste nog geld genoeg hebt om je een digitaal kabelpakket te permitteren. De huurprijzen zijn onverantwoord hoog, en nemen soms  meer dan de helft van het gezinsbudget in beslag,  ondanks alle beloftes hebben we niet meer dan een schijnliberalisering van de energiemarkt gezien, waarbij de prijzen dan nog eens blijven stijgen,  en  de ‘vrije communicatie' is voor veel mensen ook al niet meer te betalen.

In dit zogenaamde ‘rijke land' leeft 15 % van de mensen onder de armoedegrens, zit 15% òp de armoedegrens en slingert 25 % net boven de armoedegrens: 55%  van de mensen is dus arm of bijna arm. De invoering van de Euro heeft de prijzen voor consumptiegoederen drastisch de hoogte in gejaagd, ondanks de misselijkmakende pogingen van de media om ons te doen geloven dat dit niet zo is.

De lonen zijn natuurlijk niet verhoogd. Dat zou immers onze ‘concurrentiekracht' niet ten goede komen. Concurreren, consumeren en uitgeperst worden. Ziedaar wat er voor jou op het menu staat, tot je sterft, want je zult moeten werken tot je 70 jaar voor je van ‘het leven' kunt gaan profiteren.

Dit maatschappelijk model is dood, maar probeert iedereen in zijn ondergang mee te sleuren.

En dan heb ik het nog niet over de zogenaamde oorlog tegen het terrorisme,  die walgelijke moordpartij die door een bende internationale investeerders is opgezet, en die al aan honderdduizenden onschuldige mensen een gruwelijke dood heeft gekost. Hier in België worden er elke dag ondersteunende ladingen verscheept naar die bende kindermoordenaars. Wanneer zal dat nu eindelijk eens ophouden?

O ja, de noordpool smelt weg. Maar geen erg, er zijn al atoomduikboten van de verschillende wereldmogendheden onderweg, niet om de noordpool te redden natuurlijk, maar om als eerste de gas- en olievoorraden te kunnen claimen, en die de atmosfeer in te blazen, kwestie van de zaak helemààl om zeep te helpen.

Maar daar kun jij je waarschijnlijk niet mee bezighouden, opgejaagd als je bent door de VDAB om in het propagandaplaatje van de ‘volledige tewerkstelling'  ergens een betrekking aan te nemen die je helemaal niet ligt, waarvoor je zo goed als niets betaald wordt. Maar misschien mag je wel in de erehaag staan als de bevoegde minister eens langskomt om de ‘puike resultaten' van zijn totaal ontmenselijkt activeringsbeleid te aanschouwen.  En dan , deemoedig knikkend als de minister je passeert, dan zal je weten wat jou plaats in deze samenleving is:  die van levend decorstuk in de achtergrond van een slecht spektakel, een trieste grap, een gebroken schepsel zonder eigenwaarde.

De talloze billboards die je proberen aan te sporen tot het kopen van allerlei onzin die je niet eens kan betalen, zullen je niet veel troost bieden.

HET HOEFT ZO NIET TE ZIJN. VERANDERING IS MOGELIJK!

Laat ons er een revolutionaire lente van maken in 2008, en eindelijk het eindeloze gekrakeel van nutteloze politici achter ons laten. VERKIEZINGEN ZULLEN DE ZAAK NIET VERANDEREN. Enkel de jeugd heeft het élan om de verstarde maatschappelijke verhoudingen te doorbreken en deze samenleving weer menselijk te maken. COLLECTIEVE DIRECTE ACTIE is het strijdmiddel bij uitstek. Het systeem zal nooit uit vrije wil ophouden te bestaan.  Daarom: Universiteiten, scholen , bedrijven, spoorwegen,dagbladen, TV- stations,  parlementen:   BEZETTEN, BLOKKEREN, LAMLEGGEN! Massaal de straat op, arbeiders, bedienden, studenten en boeren: GENOEG IS GENOEG!

De resultaten van één lente radicaal verzet zullen veel groter zijn dan van twintig jaar vol zelfbeklag, of de op voorhand verloren strijd om ‘binnen het systeem' een menswaardige toekomst voor jou en je kinderen (voor zover je er tijd voor hebt)  te vrijwaren. Alles moet anders! Op deze manier kan het echt niet verder. De navelstaarderij in Vlaanderen begint een griezelig karakter te krijgen. Laat ons aansluiting vinden bij de geest van verzet en opstand die door Europa waait. Het tijdperk van de symbolische acties is voorbij.

EEN LEEFBAAR LEVEN VOOR IEDEREEN!

ECHT GRATIS ONDERWIJS

GRATIS GEZONDHEIDSZORG

HET BEDRIJFSLEVEN UIT HET ONDERWIJS

HUURPRIJZEN: NIET MEER DAN 10 % VAN HET INKOMEN

STOP DE OORLOG, OORLOG GAAT ALLEEN OM GELD

WEG MET NEPOTISME EN VRIENDJESPOLITIEK

VOOR EEN EERLIJKE LANDBOUW

DE WERELD IS GEEN WERKKAMP:

 WERKEN OM TE LEVEN, NIET LEVEN OM TE WERKEN!

INFOTAINMENT : FUCK OFF!

YVES DESMET : ONTSLAG!

Alle nieuwe lidstaten uit de Europese unie hebben nog geen twintig jaar geleden een revolutie meegemaakt en afscheid genomen van hun oude, starre bestuursvormen en gewoontes. Waarom zouden wij in het Westen daar geen recht op hebben?  Het kan sneller gaan dan iedereen voor mogelijk houdt. Dit staatsbestel heeft niet meer de kracht om te reageren als het onder druk komt te staan. NIEMAND KAN EEN MASSALE PROTESTBEWEGING STOPPEN.  WE HEBBEN NIETS TE VERLIEZEN, zeker niet in vergelijking met wat er te winnen is.

REVOLUTIE!

Ok, eigenlijk probeer ik gewoon een goede reden te vinden voor de uren die ik nu weer op het net heb doorgebracht. Één van mijn favoriete hobby's als surfer is op appartementenjacht gaan in het oosten van Berlijn. Na de ineenstorting van het "reële socialisme" is er daar nu al meer dan 20 jaar  een uittocht aan de gang. Maar, tot in 1989 werden er door het DDR- regime aan de lopende band appartementen gebouwd.  Meestal wel van die enorme blokken.

Dat maakt dus, dat er nu ongelofelijk veel van die prefab- appartementjes leeg staan, en je dus iets kunt huren voor een prijs waar je hier van achterover valt. OK, het is niet echt de hyperluxe, en je mag ook geen hoogtevrees hebben, maar je kan toch al iets vinden voor een 250 Euro per maand, verwarming inbegrepen.

Daarvoor heb je een jaren 70/80 - appartement, met centrale verwarming,keuken, en badkamer. Waarom blijft het er zo goedkoop? Omdat Berlijn in crisis zit, en de economische opgang langzamer gaat dan verwacht. Maar door die aantrekkelijke prijzen zijn grote immobiliën- groepen nu al zwaar aan het investeren. Want wie weet, Misschien wordt Berlijn binnenkort wel de hoofdstad van Europa?  Als België zo blijft prutsen zal het er misschien nog rapper dan verwacht van komen

Hoe dan ook, Ik denk dat ik binnenkort maar eens bel naar Die mevrouw NUTZ van de Hochbau- Wohn Gemeinschaft. Het is altijd al mijn droom geweest om a) in (Oost-) Berlijn een optrekje te hebben en b) ‘s avonds vanop grote hoogte op de stad te kunne neerkijken , c) mij inbeeldend dat ik 1) een echte DDR- patriot ben en 2) dat de muur natuurlijk nooit gevallen is.

Misschien moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. Zie het maar als een soort misplaatste ,nostalgie, gekruid met een stevige dosis sympathie voor underdogs in het algemeen.

http://www.howoge.de/

“Vandaag”, dacht ik, terwijl ik naakt in m’n enige zetel lag, “vandaag pak ik die idioot van een Arnon Grunberg aan. Tussen twee verschrikkelijke hoestbuien  door begon ik  wat ideeën te’ verzamelen voor m’ n volgende stukje op de beste blog van België. “Godverdomme, ik ken eigenlijk niets van die klootzak. Wat zou ik over  die pummel moeten schrijven? Het enige wat ik van hem gelezen heb, zijn enkele columns in de Humo.  Nu ja, gelezen is een groot woord: Na drie zinnen had ik er altijd genoeg van . Uiteindelijk sloeg ik ze gewoon over.  Jongens, jongens, wat kan die gast een mens zijn dag vergallen met z’n pseudo- superieure gezwam, waar nu nooit eens een stukje échte emotie, of spanning, of humor in voorkomt. Die papierverspilling is nu toch al bijna tien jaar bezig. Volgens mij perst hij Humo af. Het kan toch niet anders. Ik ben er zeker van: hij heeft van de langzaam maar zeker inzettende seniliteit van Guy Mortier gebruik gemaakt om een eeuwigdurend contract te versieren, dat enkel kan verbroken worden mits het ophoesten van tientallen miljarden euro’s. Veel kan hij niet, die nepschrijver, maar dat heeft hij dan toch goed voor elkaar gekregen.”

 
Ik besloot om maar eens op het internet op zoek te gaan naar wat meer informatie. Het gaat tenslotte niet op om iemand waar je niets van afweet, zomaar in het wilde weg te beledigen.  Dus hup, eventjes Googelen, en ja hoor: meneer heeft zelfs een eigen blog, kijk eens aan. Waar vult ons gecomplexeerd joods schrijvertje zijn dagen mee? Aha, hij woont in New York. Typisch. Maar hij is wel heel mobiel. Hij gaat blijkbaar kriskras Europa door voor het bijwonen van allerlei happenings. Düsseldorf, Amsterdam; Parijs, … zo zo. Wat? Zie ik daar Kortrijk staan? Waarachtig: “Mud wrestling for peace”. Meneer Grunberg was blijkbaar aanwezig op dit zeer belangrijke evenement.  Eventjes  de oceaan over, honderden kilo’s CO2 in onze toch al zo kwetsbare atmosfeer blazen om een moddergevecht “voor de vrede” te gaan bijwonen. André Flahaut in het kwadraat. Is er in New York niet genoeg onzin te vinden om zijn dagen mee te vullen? Kan hij ons door vervlakkende consumptiecultuur geteisterde continent niet met rust laten? Het is zo toch al erg genoeg?

 “Today (November 5) the Belgian newspaper De Standaard published a picture of the event on page 35.”, staat er trots op z’ n blog. “Waaw, pagina vijfendertig”,  denk ik, “hij heeft in elk geval geen schrik om zichzelf belachelijk te maken.”  Ik begon me af te vragen waar ik mee bezig was.  Na vijf minuutjes op het net werd het mij duidelijk: ik zou het hele idee beter laten varen.

 
Ik zal hem er toch niet kunnen van afbrengen tot het einde van z’n dagen honderdduizenden lezers te irriteren en met z’n van zielig egoïsme doordrenkte gepruts lastig te vallen.  Hij heeft ooit eens om te lachen een prijs gekregen, de arme jongen  heeft het ernstig opgenomen, en is gaan geloven dat hij wèrkelijk een schrijver was. Toen men hem de ware toedracht van de feiten wou laten kennen was het natuurlijk te laat: meneer had al een enorme berg rotboeken op de markt gegooid,  gefinancierd met het van Humo afgeperste geld. Hij had ook al aangeleerd hoe je met een lichtjes gebogen hoofd namaak- achteloos van een kop koffie kon nippen in de foyers van grote hotelketens. 

 Van toen af aan werd het hele “Arnon Grunberg”- verhaal niets anders dan het zoveelste banale parcours van inspiratieloze fake- beroemdheden.  Het kapsel? Fake. De Humor? Fake. De trendy residentie in New York? Fake. De loodzware “persoonlijke achtergrond”? Fake. De rake columns? Fake. Fake fake fake fake fake! Natuurlijk, voor de vele literatuurliefhebbers die minder veeleisend zijn dan ik, is het wel een leuk tijdverdrijf je door de het knip- en plakwerk van Grunberg een rad voor de ogen te laten draaien.  Maar echte kenners weten het: weer zo’n opgeblazen kikker wiens oeuvre de volgende eeuw niet zal halen.

 Ik ken iemand die ooit een boek van Grunberg heeft gekocht. Ik had hem nog proberen te waarschuwen, maar ja, mensen doen soms de stomste dingen. Het werkje, “de heilige Antonio” of zoiets, eindigde natuurlijk onder de hoek van de bibliotheekkast, daar waar de poot ontbrak. Zo had het toch nog enig nut, want de eigenaar van het rotwerk was danig gedegouteerd over zijn weggesmeten geld. “Zo’n saaie, kleffe troep heb ik van m’n leven nog niet gelezen, het lijkt wel of hij het er om doet!”  stamelde m’ n vriend, terwijl hij me ontredderd aanstaarde.

 Van toen af aan wist ik het al: het wordt nooit wat met die Grunberg.  Maar ik geloof in gerechtigheid: Ik wens hem alle prijzen van de wereld toe, een privé uitnodiging bij Bill Gates en alle andere niet meer ter zake doende wereldleiders die toch zo dringend het gezelschap van niet ter zake doende schrijvers nodig hebben, alle rot- evenementen (mud wrestling! Pagina 35 in de Standaard!) die een fake “persoonlijkheid” bij de gasten willen (tegen betaling natuurlijk), en alle psychiaters die expert zijn in het oplossen van joodse complexen. Zodat hij door z’ n eigen fake universum tot op het bot opgeconsumeerd kan worden, tot er niets meer overblijft behalve een grijs, leeg omhulseltje, en een heel grote hoop oud papier.

Nee, het was niet allemaal kommer en kwel in de jaren '60. Behalve maöistische doordrammers, en hopeloze reactionairen, kon je ook nog wel eens een heerlijk hippiemeisje tegenkomen, dat zich net van tweeduizend jaar sexuele onderdrukking had bevrijd, en vrij en vrank van haar lichaam wou (laten) genieten. Enfin , dat wordt mij toch verteld. Dus: wegens te weinig sex op de dolle mol site, hier een klein divertissementje. Gewoon om eventjes bij weg te mijmeren....

Make Love Not War! 

Lesebühne: WECHSELSTЯOM - Autorinnen aus Mittelosteuropa

STUDENTEN IN DIE VOLKSBÜHNE!

Von Mainz bis an die Memel LXXVI

KARTEN

"Kun jij je nu voorstellen," zei Edwin, "dat jegek genoeg zou zijn om je , zoals een boeddhistische monnik die protesteert tegen de bezetting van z'n land, met benzine te overgieten en jezelf in brand te steken om éen of ander politiek statement te maken?" Ik probeerde een ernstig frons op mijn gezicht te toveren en staarde in het ijle.  "Nee," zei ik, , ondertussen meewarig met het hoofd schuddend, "Ik heb al m'n hele leven een soort van belangeloos idealisme proberen te promoten, wel wetend dat ik er zelf op alle vlakken voor tekortschiet, maar mezelf verbranden, laten verkolen, voelen hoe dat brandend gif zich cel voor cel een weg baant naar de kern van mijn zijn, door miljoenen pijnen gemarteld het zwarte niets zien naderen, in een laatste , vertwijfelde wanhoop nog proberen de "goede" momenten van m'n leven voor de geest te halen en daarmee mezelf tot op het laatste ogenblik te bedotten, in de hoop dat de gemaakte, door het verstrijken van tijd vervlakte herinneringen aan iets wat ooit als goed aangevoeld werd, maar wat in feite ook niet meer was dan een projektie van romantische nostalgie, toch nog de overgang van het nu naar het niets zou kunnen verzachten, nee, daar heb ik de moed niet voor. Laat ons liever nog een paar pinten bestellen. "

Edwin haalde de wenkbrauwen op. Even dacht ik dat ik hem gechoqueerd had, maar al snel bleek dat hij helemaal niet van de wijs gebracht was door m'n ontwijkende antwoord.   "Stel je nu voor dat je een ordinaire inbreker was, die , al van toen hij heel klein was, gewoon door het sociale milieu waarin hij verkeerde, niets anders had geleerd, dan stelen , bedriegen, liegen, vals spelen, laf zijn, misbruik te maken van de oprechtheid van de anderen, alles, of het nu door eerlijke of door oneerlijk mensen was verwezenlijkt, te gebruiken voor z'n eigen doel?   En  stel dat je, verleid door het riante uitzicht van een afgelegen villa, zoals er zoveel zijn in de Vlaamse slaapsteden, die je aanstaren met hun geprojekteerde weelde, hun witte gevels, hun vals dak, hun operette- terrassen, hun pijnlijk groene gazons, hun maagdelijke garagepoorten, hun symmetrisch uitgebalanceerde raampartijen, stel dat dat alles je teveel was geworden, en je had toegegeven aan de verleiding om er een rooftocht te houden? En wat als er een slapende leeuw in het salon lag, die je, zelfs slapend had doen verstijven van de schrik, omdat je toen, op dat moment , besefte dat je in het verkèèr-de huis je laffe, ingeprente instincten wou botvieren. Wat zou je zeggen, als de heer des huizes na één uur dat jij, miljoenen doodsangsten doorstaande, in de hoek van het salon had doorgebracht, op je afkwam met de vraag "of je niet te erg geschrokken was?"

Zou je in staat zijn om de rustige welwillendheid van je gastheer te appreciëren? Of zou je, als een laaghartig individu, onmiddellijk op zoek gaan naar de 'zachte plekken' in de persoonlijkheid van je ongevraagde gastheer, om er je eigen misplaatste zelfmedelijden in te kunnen cultiveren? Ben je sterk genoeg om je eigen zielige zelfverdedigingsmechanismes in vraag te stellen?"

STILTE

IK DENK AAN JOU

          STIP STIP

ruiïnes  en KOUDE LUCHT

Mag ik Iets

VRAGEN?   HEB ik HET HET HET HET

DE NIEUWE    DE NIEUWE DE NIEuWE                         BUGATI

1100 PAARDEN     1100  PAARDEN meer dan

EEN KUDDE

PAARDEN MIJN MIJN MIJN MIJN MIJN huwelijks ALBUM

Toon                   IK

Aan MIJN Vriendin MIJN kind MIJN KIND!

zit op haar SCHOOT MIJN SCHOOT MIJN MIJN MIJN MIJN MIJN geef mij geef mij geef mij geef mij geef mij geef mij geef geef geef geef geef gezef geef geef geef geef BRand BRAND BRAND BRAND BRAND BRAND BLUSSER

wij zijn dicht wij gaan dicht wij moeten dicht wij kunnen dicht

AH! Verdun! Daar was alles anders! Maar ze komen niet terug! Nee, ze komen niet terug! NIET ! NIET ! NIET! De Duitsers komen niet terug! Oud en versleten, maar niets vergeten: niet de kraters, het gehuil,  vallende grafzerken, Zware sneeuwvlokjes, papieren verbanden, valse tabak, NIETS IS  VERGETEN!

HOMO ZIJN OP SCHOOL het kan het kan het kan het KAN KAN KAN

ALLEEN HIER NOG NIET

hier is het donker, zwart, plotseling overvalt het

MIJ JOU ZIJ WIJ HEN de metro is geen vluchtoord,

geen moeder, geen vriend

PANNE IS ER VOOR IEDEREEN

HIER

heb ik je moeten loslaten,

 hard als steen was je ploseling, zelf niet wetend wat je zei of deed

LOS LOS LOS LOS moet je zelf beleven,

ik kan je niet verder helpen, ik zwijg, zwijgen is het beste

voor mij en jou

DAT

BLIJFT HETZELFDE

voor mij en jou

IK WIL

 ALLEEN

MAAR

WINNEN

Binnenkort gaat Dollemol TV van start! Naast impressies uit de Dolle Mol, interviews en verslagen van de culturele manifestaties, komt er ook een TV-journaal. We zijn op zoek naar creatievelingen die iets voor DollemolTV willen gaan doen: reportages, filmpjes, nieuwspresentaties, ... ook cameramannen en technici zijn welkom. Als je je geroepen voelt, spring eens binnen, ok?

Gisteren was het weer een leuke dag in de Dole Mol.  Niet alleen omdat we via www.clearwire.be heel handig internet hebben aangeschaft, maar ook omdat we het bezoek kregen van enkel naar Gent uitgeweken Nieuwpoortenaars. We hadden het over de problemen waar veel jonge mensen uit de kuststreek van dit land mee te maken hebben: vergrijzing van de steden, stijgende grondprijzen door een influx van kapitaalkrachtige toeristen, en de benepenheid van de arbeidsmarkt die het moeilijk maakt om vooruit te raken in een professionele carrière.

 Eén van hen  was een hyperintelligente, van alle moderne management-technieken op de hoogte zijnde  technisch ingenieur, die voorde Universiteit van Gent werkte. Hij heeft op z'n 29 jaar de leiding van een labo aan de RUG, dat zo goed werkt dat hij er de haat en afgunst van de professoren mee op de hals haalt. Sinds kort wordt hij op alle mogelijke manieren tegengewerkt, omdat de machtspositie van enkele oude tijgers in het gevaar zou komen.

Tja, Vlaanderen verzorgt z'n know - how: Ondertussen werd hij aangezocht door een heleboel internationale bedrijven, heeft hij zelf vier eigen bedrijven opgericht, en beginnen grote multinationals men maandlonen van 15000 euro te zwaaien om hem te overhalen bij hen te komen werken.  Weer zo iemand die we binnen twintig jaar voor 40 miljoen euro zullen moeten terughalen  ...O ja, er is terug bier in de dolle mol.

Zondag is het zover: dan weten we wie de SP.a- voorzitter wordt. De keus gaat tussen Caroline gennez, die eigenlijk geen andere kwaliteiten heeft dan dat ze in de machtsmachine  die de SP.a was, altijd braaf ja heeft geknikt. Van enige ideologische inspiratie, of voeling met het leven van alledag, zal ze in elk geval niet beschuldigd kunnen worden.

 Anderzijds hebben we Eric De Bruyn, die met zijn beweging SP.a  Rood probeert een basisdemocratische waarden terug centraal te stellen. Een lovenswaardig initiatief, dat zeker in de huidge context, de énige kans is de sociaaldemocratie in Vlaanderen te redden. Want ze is ziek. Zwaar ziek.

 De échte reden waarom de SP.a volgens mij de verkiezingen heeft verloren, is omdat het kiezerspubliek intuïtief heeft aangevoeld dat de lijsttrekker, de vleesgeworden exponent van ambitieloze, liberale machtspolitiek zoals die de laatste 20 jaar gevoerd werd door links, een oneerlijke slijmbal was.

Hola, loop je niet te hard van stapel, hoor ik u denken. Maar wees eens eerlijk: Vond u Johan Vandelanotte integer overkomen? Oprecht? Origineel? Grappig? Gevat? Geïnspireerd? Boeiend? Strijdbaar? Warm? Voelde u  zich aangesproken door de "Ja!" campagne (wat eerder leek op een amateuristische campagne van lokale groene gemeenteraadsleden) ?

De SP.a is ziek, omdat ze haar eieren in de mand van haar gijzelnemers heeft gelegd. Een aan dynastievorming lijdende, machtswellustige kliek, die in de verste verte nog geen socialisme zouden herkennen als ze er midden in stonden. de SP. a is ten onder aan het gaan aan haar eigen (jakkes) "bedrijfscultuur".

 Voor mij als columnist is dat eigenlijk grappig, vooral omdat ik het allemaal haarfijn voorspeld heb (zie Vlaams Marxistisch tijdschrift 2006). Maar ja, ik behoor dan ook tot diè groep, die bij  de SP.A  niet meer welkom was, toen alles nog 'goed' ging.  Ik beken: ik was, als onafhankelijk gemeenteraadslid, zes jaar nauw betrokken bij het reilen en zeilen van de Oostendse SP.a,

 Zes jaar sociaal, progressief, alternatief werk? Vergeet het.  Ik van de SP.a niet veel meer gezien dan een ééndimensionale verheerlijkingsmachine voor Johan Van De Lanotte, haar 'leden' kil, respectloos behandelt, en enkel als werktuiglijke elementen voor de volgende verkiezingscampagne beschouwt. Het was geen haar beter dan in de zo vervloekte Waalse centrumsteden.  Toen heb ik er niets over gezegd, en als dank kreeg ik een mes in de rug op zo'n huichelachtige manier, dat het voor mij al snel duidelijk was: de enige ambitie is om de SP.a totaal in de vernieling te rijden, ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Verwacht u maar aan een waterval uit de kasten vallende lijken, eens oranje- blauw de gemeentefinancieën gaat doorlichten.

Ach, hopelijk wordt Eric De Bruyn voorzitter. Eén tip, Eric,  éen tip. Als je het haalt, hef dan onmiddellijk alle afdelingen op waar er nog restculturen van de Teletubbie's te vinden zijn. Laat iedereen zich dan inschrijven in een nieuwe afdeling, tijdens een bijzonder lokaal congres. Niet iederéén, natuurlijk: die paria's van een machtspolitici en hun kinderen en kleinkinderen (die natuurlijk ook allemaal minister willen worden op een zonnige dag) houd je gewoon buiten. Hoe? Vraag politiebescherming voor het congres. Geef de politie een lijst met namen van personen die ongewenst zijn (de families Tobback, Vandenbroucke, Vandelanotte, Janssens, Stevaert, Vanvelthoven,Vandenbossche, Gennez, Smet,...) die zullen voor een strijdbaar socialisme van de oppositie echt niet meer van nut zijn, maar integendeeel als een loden blok op de nieuwe partij blijven wegen.  

Een waanzinnig scenario? Maar enfin, Johan  heeft toch zélf bewezen in Oostende dat het enkel op die manier kan vooruitgaan? Alleen, hij nodigde ergens in 1990  alle SP- leden uit op een ferry-  boot in Nieuwpoort,  kwestie van het werk van de ordediensten nog te vergemakkelijken. (op een loopplank is het nog moeilijker om je democratische rechten te laten gelden)

 Eric, versla de vijand met zijn eigen wapens. Iedereen ziet dat de huidige machtsgarde de partij enkel naar het totale morele bankroet zal voeren. Het socialisme, het hogere ideaal, eist dat je maatregelen neemt en ons van die bende prutsers verlost.  

 Veel mensen hebben mij het kwalijk genomen toen ik voor 8 oktober 2006  Johan Vandelanotte en Frank Vandenbroucke vergeleek met Erich Honecker en Ceaucescu.  Ik vond het hele marketingverhaaltje en de opgeklopte hoerasfeer een beetje refereren naar de DDR en Roemenië naar het eind van de jaren tachtig. En hun leiders, die zaten gevangen in een aanmatigend, fake, tandenloos verhaal waarin niemand meer geloofde, behalve de steeds kleiner wordende kleik getrouwen (ook Hitler is niet ver weg, trouwens).

 "Veel mensen hebben mij het kwalijk genomen toen ik voor 8 oktober 2006  Johan Vandelanotte en Frank Vandenbroucke vergeleek met Erich Honecker en Ceaucescu.  Ik vond het hele marketingverhaaltje en de opgeklopte hoerasfeer een beetje refereren naar de DDR en Roemenië naar het eind van de jaren tachtig. En hun leiders, die zaten gevangen in een aanmatigend, fake, tandenloos verhaal waarin niemand meer geloofde, behalve de steeds kleiner wordende kliek getrouwen. " 

Ik geef toe: de vergelijking wàs ongepast. Honecker had uiteindelijk dòòr dat het gedaan was, en vluchtte naar de dichtsbijzijnde Sovjet- ambassade. Ceaucescu sprong in een tank, en werd nog net voor de grens onderschept. Hitler trouwde nog snel en schoot zich dan voor de kop, terwijl het Sovjetleger op 200 meter van z'n bunker in één grote moord- en verkracht- orgie het nieuwe tijdperk aan het indluiden was.

 Voor de huidige generatie sociaal-democratische leiders in Vlaanderen is er blijkbaar een alternatieve vluchtweg: het provinciale SP.a- voorzitterschap. Als het niet zo triest was, zou ik er hartelijk om moeten lachten. Nu het hele Ja- verhaal in duigen gevallen is, is het vastklampen geblazen voor de oude garde, en elk postje is goed genoeg, als het het primaire bestaan van de politicus maar enigzins kan verlengen. Ja!,  het kan snel gaan!  Eerst was je kabinetsmedewerker, minister, teletubbie, vice-premier, kingmaker, partijvoorzitter, kandidaat -premier ... en plotseling word je bij handgeklap verkozen tot "provinciaal voorzitter SP.a West- Vlaanderen", een post, waarvan niemand tijdens JOUW schrikbewind ooit gehoord had, net zo min als van alle andere democratische overleg- organen in jouw partij, trouwens.

Toch nog even enkele strategische postjes bezetten, voor het geval Caroline Gennez ook nog eens door jouw schuld op haar bek gaat?

 Maar ik wil me niet langer bemoeien met de interne keuken. Ik kan me voorstellen dat het zo al erg genoeg is. Enkel nog dit, Johan: Je hoeft niet bang te zijn. Een leven na de politiek: het is  is eventjes slikken, maar het is er wel.

 Dat kan ik je uit eigen ervaring verzekeren.

http://www.sp-a-rood.be/

Een kort stukje vandaag, want ik zit in tijdsnood.

 Zit ik hier toch niet, in een internetshop aan het Beursplein, met een plastic zak tussen m'n benen, met daarin veertig droge worsten (de beste van Brussel), moet ik nog een extra bestelling Duvel, Orval en Westmalle gaan plaatsen, moet ik nog om Nespresso's (de beste koffie!) moet ik nog de was gaan doen, moet ik nog proberen twee gebroken ramen te laten vervangen, de Free Press Book Shop openhouden, moet ik nog proberen de mensen van Inbev om de tuin te leiden, moet ik nog proberen een alternatief verwarmingssysteem voor de dolle mol te versieren want de gasleiding ligt er niet meer, moet ik nog een huispoes voor de dolle mol vinden (liefst een rosse), moet ik nog te weten komen of Bart vanavond werkt of niet, moet ik nog mijn heerlijke vriendin met de lange benen bezoeken aan de Universiteit, waar ze sinds kort op kot zit, moet ik haar kussen, strelen, beffen, in de nek bijten, hard rammen en daarna die hele Dolle Mol vergeten, en in slaap vallen op haar weelderige boezem, en wakker worden in haar lachende ogen, en dan weer vertrekken en haar even snel weer vergeten....

 En dan zou ik hier nog die hele website vol moeten schrijven ,ook zeker!? Het zal niet meer voor vandaag zijn, verstaan!

Het jachtseizoen is sinds gisteren officieel voor geopend verklaard. Duizenden jagers trekken er blijgemutst op uit, om, in harmonie met milieu en leefomgeving,  het wildbestand in België op een aanvaardbaar peil te houden. Geen beter moment om onze jagende vrienden wat gouden raad mee te geven, want er komt veel meer bij een jachtpartij kijken dan de leek op het eerste gezicht zou denken.

Je zou denken dat het een makkie is, om weerloze everzijnen of herten in de rug te schieten, of nietsvermoedende trek- eenden met een hagelstorm te doorzeven. Niets is echter minder waar. Ik herinner me nog mijn ontgoocheling, toen ik voor het eerst op jacht trok. Urenlang ploeterde ik met een loodzware uitrusting door de moerassen en strompelde ik over velden, terwijl een druilregen langzaam maar zeker alles wat ik om het vege lijf had door- en doornat maakte. Ondertussen werd ik door mijn jagende medemaats overdonderd met allerlei aanmoedigingen,  raadgevingen en anecdotes, doorspekt met vaktermen als ""'m erin houden', 'uit de wind blijven', 'd'r omheen trekken'..., wat, gezien we bij het vallen van de avond nog niet éen stuk wild hadden opgemerkt, mijn verwarring alleen maar groter maakte.

Om de nieuwe generatie jagers een dergelijke ontluisterende belevenis te besparen, geef ik hier mijn lijst met 10 tips voor een geslaagd jachtseizoen. Zomaar, gratis. Omdat niet alles om geld hoeft te draaien.

Arnes gouden jachttips

1) Oefen eerst op tamme dieren

Het probleem met wild is dat het zich dikwijls niet makkelijk genoeg laat opsporen en afmaken. U kent vast wel een kleine veehouder in de buurt, die wat schapen, koeien of paarden op een lapje grond heeft staan. Hoogstwaarschijnlijk is hij zelf een jager: Hij zal u graag helpen om uw 'killer- instinct' op punt te stellen. Gewoon die wei in, en knallen maar! Voor de beestjes er erg in hebben, heeft u vast en zeker al een stuk of zes pony's omgelegd. Als het om schapen gaat, hoeft u zich helemaal niet in te houden, want die worden alleen maar gehouden omwille van de Europese subsidies, en eventuele verliezen worden royaal gedekt door de verzekering.

2) Mik op de buik en de weke delen

 Als u een dier in de poot schiet, heeft het er nog altijd drie over om ermee vandoor te gaan. Denk erom: Een goed jager laat zijn prooi zo weinig mogelijk lijden. Dus mik op de buik. Een goedgemikte dosis hagel scheurt gegarandeert het middenrif van het beestje open, en laat de ingewanden vrij op de grond vallen. Als het beestje er nu nog vandoor wil, verstrengelt het zich in z'n eigen darmen, wat u dan weer in staat stelt om sneller het verlossende genadeschot te geven.

3) Laat u niet afleiden

Een klassieker als het om wapenbehandeling gaat. Een ongelukje is snel gebeurd, dus hou die loop naar boven in tijdens bewegingsmanoeuvres, en probeer ernstig te blijven tijdens het vuren.

4) Heb geen medelijden 

 U kent het: Na urenlang spoorzoeken is het moment eindelijk aangebroken. U ligt verdekt in het struikgewas, en dertig meter voor u graast een hertenfamilie tussen het bronstig loof. Denk niet aan de zinloosheid van jagen in de kleine groene restgebieden van  een geïndustrialiseerd land. Denk niet aan het fake- gehalte van een jacht, die het weinige wat nog wild en vrij is, tussen de verkavelingen door wegknalt en laat verscheuren door een bende afgerichte honden. Denk niet aan de kleine hertjes, want hun tijd komt ook nog wel. Nee, KNALLEN! KNALLEN! KNALLEN! Sla neer die kudde, verpletter die wervels, ruik het verse bloed, VOEL HET BLOED! Jagen gaat erover dat JIJ je contact met de natuur terugvindt, de rest zal je worst wezen.

5) Zorg voor goed schoeisel

Rubberlaarzen zijn eigenlijk enkel goed als u geen beken of moerassen in moet. Neem anders lieslaarzen, of zoek een alternatieve oplossing in het militaire kledings- genre. Veel problemen i.v.m. schoeisel kunnen worden opgelost door het jagen te paard.

6) Laat uw vrienden en kennissen delen in de eer van een geslaagde vangst

 Natuurlijk. Laten we wel wezen. Niemand trekt voor de lol twee dagen door beek en bos, om totaal afgemat met twee magere patrijzen terug te komen, als daar niet de dankbaarheid van het gezin en de bewondering van de vrienden en kennissen voor in de plaats stonden. Denk aan al die kille winteravonden, die door u gevuld zullen worden met bloedstollende verhalen, zoals die keer dat het u dertien patronen kostte om die boshoen te pakken te krijgen.

7) Wees de agressiefste

Sommigen hebben misschen nog een romantische opvatting van het gebruik van list en verstandelijk vermogen om een stuk wild te vangen. Zet dit uit uw hoofd. Tegenwoordig trekt een bende jagers er in tirailleurslinie op uit, overvalt het nietsvermoedend wild slapend op het nest, waarna twintig vuurmonden tegelijk trachten het vluchtende beestje in de rug te schieten. Uw enige kans om met een stuk buit thuis te komen is sneller, gerichter en vooram méér te schieten dan de anderen. Hou u niet in, alleen zo zal u de 'killer- kick' echt kunnen voelen.  Al snel zal u merken dat uw collega- jagers u als 'nen echte' gaan beschouwen.

8) Volg een media- cursus

Oké, voorlopig pikt de publieke opinie nog het verhaaltje over 'de jager, beheerder van het wildbestand' maar hoe lang denkt u zelf dat dat nog zal duren? Voor je het weet valt de waarheid over je sadistische hobby als een bom in het medialandschap, en wordt de jagersgemeenschap het volgende slachtoffer van een op sensatie en bloed beluste communicatie- samenleving. Wees voorbereid: met een goed verzorgd TV-optreden en enkele bevriende columnisten kan u ingrijpende maatregelen nog voor jàren uit laten stellen.

9) Duld geen pottekijkers

Waarschijnlijk de beste tip van allemaal: Alle problemen kunnen vermeden worden wanneer die bende eco- anarchisten maar geen lucht krijgen van dit hele jachtzaakje. Een paar waarschuwende schoten boven de hoofden van potentiële onruststokers hebben nog nooit iemand kwaad gedaan. Kijk wel uit voor andere jagers.

10) Bereid u voor op het zwarte gat na het jachtseizoen

Nu kan u weer voor enkele maanden het Vlaamse platteland onveilig maken, naar hartelust erop los knallen, met vuil en hondenspeeksel doordrenkte eendenkrengen zegevierend door de lucht zwaaien,  duizenden onschuldige beestjes traumatiseren, met een 4x4 van jachtgebied naar jachtgebied scheuren, als een echte landheer door bos en kreupelhout schrijden, en erwtensoep eten in het gezelschap van je jagende makkers. Maar in januari is het allemaal weer voorbij. Zorg ervoor dat je niet in een post- jachtseizoensdepressie terecht komt. Meld u anders aan  aan als vrijwilliger voor Irak, of meld u aan voor een vrijwillige burgerpatrouille.  

 Als je er echt niet meer bovenop raakt, zend dan een mailtje naar Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken  . Ik zal zien wat ik kan doen.

Beste Kameraden,

 Toen ik hoorde dat jullie weer een vijfjaarlijks congres hielden, stemde dat me zeer tevreden. Het gebeurt niet elke dag dat de meest intelligente, gewiekste,geslepen volksleiders van  jullie ongelofelijke land bijeen komen. Alleen al de gedachte aan de sfeer in de wandelgangen van het congres doet mij huiveren van nederige bewondering. Welke beslissingen zullen er nu weer genomen worden, die het leven van iedereen  gaan beïnvloeden? Het is werkelijk een groot werk, dat jullie verrichten.

Zo'n congres organiseren, kameraden,  is geen makkie, dat weet ik uit ervaring.  Ik herinner mij nog het beruchte "congres 2001" van het ABVV West- Vlaanderen alsof het gisteren was, maar het is nu misschien nog te vroeg om de ware toedracht van de feiten bloot te geven. Ik zou niet willen doorgaan voor provocateur aan de vooravond van de historische omwenteling die met uw congres zal worden ingezet. 

 Toch zou ik van de gelegenheid gebruik willen maken om jullie te vragen of er nog een puntje bij kan op de agenda. Ik weet wel dat het wat laat is maar vragen staat vrij, en ik weet hoe het gaat op zo'n congres, het zit vol afgevaardigden die in het algemeen voor geen fluit geïnteresseerd zijn in de vooruitgang van het volk, of de natie, laat staan de partij, maar die enkel hun eigen privilégestatuut willen behouden, of verbeteren door middel van enkele goed geplaatste interventies op de bühne van het Congres.

 Dus, carrièrejagers, grijp jullie kans: hier een origineel ideetje dat je misschien een stapje hoger brengt in het machtsspel van de Chinese politiek. Het betreft de benarde financiële situatie van julle kameraden in het Westen.

Dierbare strijdmakkers, het water staat ons aan de lippen. Er is in heel Europa geen enkele communistische partij meer die nog invloed heeft op de "massa's".  Nog erger: zelfs de massa's zijn verdwenen. Er zijn geen fabrieken meer om pamfletten in te verspreiden, geen boeren om steun of vlucht aan te vragen, en met die stijgende GSM- tarieven is het maandelijkse budget van elke militant minstens 30 % gedaald in vergelijking met 2000 (1994: - 42%) 

 Dit heeft natuurlijk ook zijn weerslag op de strijdkas van de vele communistische verenigingen die ons land rijk is. In het bijzonder in belgië is het zeer slecht gesteld met de slagkracht van links. Het is zo erg, dat men er in onze buurlanden zelfs niet meer mee durft lachen.  Belgisch links is de risée van Europa, van de wereld! Zolang die situatie niet verandert, zullen de 'revolutionaire volkslagen' zich met zo'n bende losers niet willen associëren.

 Juliie snappen nu ondertussen zelf toch wel genoeg van het kapitalisme om te weten hoe het werkt: met geld krijg je alles voor elkaar, met geld wordt het veel makkelijker om mensen voor de strijd te motiveren.  Wij hebben er geen, maar volgens de laatste berichten hebben jullie er wel, en nog geen klein beetje ook. Jaar in, jaar uit, dag na dag, zien we op het TV-journaal het ene na het andere wonderbaarlijke bericht over de economische vooruitgang van China. Wolkenkrabbers, stuwdammen, mega-fabrieken, superhigways, casino's, Chinese hoeren, .... het gaat vooruit in China, met reuzensprongen tegelijk. Kameraden, laat het geleverde werk niet voor niets geweest zijn!

 Wat voor jullie slechts een aalmoes is, is naar Belgische normen een reusachtig bedrag! Hier liggen geweldige investeringsmogelijkheden voor de revolutie! Met lede ogen zien we nu aan hoe jullie in Afrika aan jan en allemen miljarden rondstrooien. Het volstaat een zwarte met een mitrailleur op een berg kolen te zien zitten of ja hoor, hij heeft een leveringscontract met de volksrepubliek.

 Investeer dan hièr toch es in de revolutie, denk ik dan. Ik sta er persoonlijk garant voor dat iedere euro   die de Chinese Volksrepubliek aan de Dolle Mol schenkt, zal geïnvesteerd worden in de sociale strijd. Ik denk o.a. aan een TV- station om de bewustwording van de massa's mee te vergemakkelijken, en een luchtvaartmaatschappij op bio- brandstof, kortom, de elementaire zaken die elke zichzelf respecterende communistische organisatie nodig heeft.

 In één jaar tijd zal ik eigenhandig een media- imago voor de revolutie laten samenstellen door de beste spin-doctors van Amerika, en gewoon alles platwalsen wat ik op mijn weg naar absolute macht tegenkom. Als er maar genoeg geld is, is alles mogelijk. Jullie zullen allemaal akkoord gaan als ik zeg dat niet plastieken speelgoed, GSM's of voorkooknoedels,  maar de revolutie het voornaamste exportproduct van China is. Waar wachten jullie nog op?

 In bijlage vinden jullie het rekeningnummer van de Dolle Mol. Alstublieft, vergeet de kameraden in het gedesindustrialiseerde hinterland niet. Dank u.

PS: Heeft de Volksrepubliek nog een stock rode boekjes? Vooral de nederlandstalige versie van "vijf filosofische essays van voorzitter Mao Tse Toeng" worden in de Free Press Book shop  erg gevraagd.